Bajka o Pasterce, która słuchała wiatru

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tuż za lasem, mieszkała mała pasterka o imieniu Zosia. Codziennie rano wyprowadzała swoją stadko owiec na pastwisko, a wieczorem wracała do chatki, gdzie czekała na nią ciepła kolacja i miękka poduszka. Ale najbardziej Zosia lubiła chwile, gdy siadała na pagórku i słuchała wiatru.

Pewnego dnia wiatr przywiał jej do uszu dziwny szept. „Zosiu, Zosiu, posłuchaj uważnie” – mówił wiatr. Dziewczynka zmarszczyła czoło, bo nie była pewna, czy to wiatr, czy tylko szum traw. Ale owce też podniosły głowy i nastawiły uszu, jakby coś słyszały.

„Co chcesz mi powiedzieć?” – zapytała Zosia, podnosząc twarz do nieba. Wiatr zaszumiał głośniej, a potem ucichł. Zosia zamknęła oczy i zaczęła nasłuchiwać. Usłyszała daleki dzwonek – to dzwonek z wieży kościoła we wsi. Potem usłyszała śpiew ptaka, a potem cichutki szmer strumyka.

„Aha!” – zawołała Zosia. „Wiatr mówi mi, żebym słuchała świata wokół mnie!” Owce zabeczały radośnie, jakby się zgadzały. Dziewczynka uśmiechnęła się i postanowiła, że każdego dnia będzie przez chwilę słuchać tylko wiatru.

Następnego dnia, gdy pasła owce, wiatr znów do niej przemówił. Tym razem szeptał o tym, jak ważne jest, by pomagać innym. Zosia rozejrzała się i zobaczyła małą owieczkę, która utknęła w krzakach. Podeszła ostrożnie i wyciągnęła ją. Owca podskoczyła z wdzięczności, a wiatr pogłaskał Zosię po policzku.

„Wiatr uczy mnie, że warto być dobrym” – pomyślała pasterka. I od tej pory, gdy tylko słyszała szum wiatru, starała się zrobić coś miłego: podzielić się chlebem z głodnym ptakiem, pogłaskać smutną owcę, albo po prostu uśmiechnąć się do kogoś.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Zosia usiadła na swoim ulubionym pagórku. Wiatr był cichy i spokojny. „Dziękuję ci, wietrze, za wszystkie nauki” – wyszeptała. Wiatr odpowiedział jej delikatnym powiewem, który rozwiał jej włosy i przyniósł zapach kwiatów.

Zosia wróciła do chatki, położyła się do łóżka i zamknęła oczy. Za oknem wiatr nucił kołysankę, a gwiazdy na niebie migotały jak małe światełka. Pasterka zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów usłyszy, co wiatr ma jej do powiedzenia. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, wietrze.