Bajka o tunczyku Psotniku

— Bajka do czytania —

W błękitnym, ciepłym morzu, tuż przy koralowej rafie, mieszkał mały tunczyk o imieniu Psotnik. Miał srebrzyste łuski i merdał ogonkiem, kiedy tylko poczuł zapach pysznego planktonu.

Psotnik był bardzo ciekawski i zawsze pierwszy rzucał się do jedzenia. Kiedy mama tunczyca przynosiła mu kolorowe krewetki, nie czekał, tylko chwytał największą i odpływał w kąt.

Pewnego dnia mama powiedziała: „Psotniku, dzisiaj przygotuję specjalną kolację – złote glony. Ale musisz być cierpliwy i poczekać, aż wszystkie rybki się zbiorą”. Psotnik prychnął i pokręcił głową: „Nie lubię czekać!”.

Podpłynął do przyjaciółki, małej storni Marysi, i zapytał: „Dlaczego mama każe mi czekać?”. Marysia uśmiechnęła się: „Bo dzielenie się jest fajne! Kiedy czekamy, jedzenie smakuje lepiej.” Psotnik nie rozumiał, ale postanowił spróbować.

Kiedy mama zawołała wszystkie rybki, Psotnik usiadł obok Marysi i wziął tylko jeden listek złotego glonu. Ku jego zdziwieniu, smakował wyśmienicie! Nagle zobaczył małą rybkę, która stała z boku i smutno patrzyła – nie miała nic.

Psotnik poczuł ciepło w brzuszku i odłamał kawałek swojego glonu. Podał go rybce, a ta z radością podziękowała. Wtedy wszystkie rybki zaczęły się dzielić, a morze wypełnił śmiech i plusk.

Mama przytuliła Psotnika: „Widzisz, synku, cierpliwość i dzielenie się czynią jedzenie jeszcze smaczniejszym”. Psotnik uśmiechnął się i obiecał, że odtąd będzie czekał na kolację z przyjaciółmi.

Gdy gwiazdy odbiły się w tafli morza, Psotnik zwinął się w kłębek obok mamy. „Dobranoc, mamo”, szepnął, a jego oczka zamknęły się sennie. Wokół panowała cisza, tylko fale cicho kołysały wszystkie rybki do snu.