Pyłek i pas asteroid

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko stąd, między Marsem a Jowiszem, znajduje się Pas Asteroid. To niezwykłe miejsce pełne skalistych wędrowców, które od miliardów lat podróżują wokół Słońca. Kiedyś pewna mała asteroida o imieniu Pyłek obudziła się i poczuła się taka mała…

Pyłek mieszkał w Pasie Asteroid od zawsze. Był maleńki – mniejszy od najmniejszej kamyczka na Ziemi. Każdego ranka patrzył na ogromne skały krążące wokół Słońca i myślał: „Jestem taki mały! Czy ktokolwiek mnie zauważa?” Wzdychał i spoglądał w dal, gdzie wielkie asteroidy migotały w świetle.

Pewnego dnia postanowił wyruszyć w podróż, aby znaleźć odpowiedź. Powoli, delikatnie przesuwał się przez kosmos, omijając większe skały. Obserwował inne asteroidy – niektóre były gładkie jak szklane kulki, inne chropowate i ciemne jak węgiel. Każda była wyjątkowa i inna.

Nagle usłyszał cichy, dźwięczny głos. To była mała iskierka światła – kosmiczny pyłek o imieniu Iskierka. „Dokąd zmierzasz, Pyłku?” – zapytała radośnie. Pyłek westchnął: „Szukam swojego miejsca. Jestem taki mały, że chyba nikt mnie nie potrzebuje.” Iskierka zaświeciła jaśniej.

„Ależ Pyłku, nie widzisz? To właśnie ty i inne małe asteroidy tworzycie piękny pas! Gdyby nie wasze maleńkie ciała, pas nie byłby taki kolorowy i różnorodny. Spójrz tylko!” – powiedziała Iskierka, tańcząc wokół niego. Pyłek zdziwił się: „Naprawdę? Myślałem, że tylko duże są ważne.”

Postanowił przyjrzeć się bliżej. Rzeczywiście, małe asteroidy wirowały wokół dużych, a ich różne odcienie – od szarego po czerwony i niebieski – robiły niesamowite wrażenie. Pyłek zobaczył, że każda, nawet najmniejsza, miała swoje miejsce i zadanie. Niektóre były strażnikami, inne podróżnikami.

Zrozumiał wtedy, że bycie małym nie znaczy być mniej ważnym. Wszystkie asteroidy razem tworzą wielki pas, który strzeże granic Układu Słonecznego. Pyłek uśmiechnął się do Iskierki i poczuł dumę. „Dziękuję” – szepnął.

Wieczorem, gdy Słońce zaczęło zachodzić za Jowiszem, Pyłek wrócił na swoje miejsce. Otuliły go ostatnie promienie, a wokół zapadła cisza. Zamknął oczy, kołysany przez kosmiczne prądy. Myślał o tym, jak wiele małych rzeczy tworzy coś wielkiego. I tak zasnął spokojnie, pod migoczącymi gwiazdami, które mrugały do niego przyjaźnie.