Bajka o satelicie Gibusie i zagubionej gwieździe

— Bajka do czytania —

Wysoko nad ziemią, wśród miliardów gwiazd, mieszkał mały satelita o imieniu Gibus. Gibus był wyjątkowy – co wieczór wysyłał na Ziemię ciche sygnały, które pomagały ludziom znaleźć właściwą drogę. Ale tej nocy wydarzyło się coś niezwykłego.

Gibus spostrzegł maleńką gwiazdkę, która smutno mrugała na skraju nieba. Miała na imię Iskierka i właśnie się zgubiła. „Nie wiem, gdzie jest mój dom” – powiedziała drżącym głosikiem. Gibus natychmiast postanowił pomóc.

„Nie martw się, Iskierko! Ja jestem satelitą GPS – potrafię wskazać każdą drogę” – odparł Gibus. Zaczął świecić swoim złotym światłem i wysyłać faliste sygnały w stronę gwiazdy. Iskierka poczuła, jak ciepłe promienie prowadzą ją przez kosmos.

Najpierw Gibus wysłał sygnał prosto do Księżyca, żeby dowiedzieć się, gdzie jest północny wiatr. Potem skierował promień w stronę Drogą Mleczną, która rozciągała się jak srebrna wstęga. Iskierka z zachwytem patrzyła, jak wszystko wokół niej staje się jasne.

„Widzę już twoje miejsce!” – zawołał Gibus. Iskierka uśmiechnęła się, bo odnalazła swoją małą konstelację – trzy maleńkie gwiazdki, które na nią czekały. Podziękowała Gibusowi: „Dzięki tobie wróciłam do domu. Jesteś najlepszym satelitą w całym wszechświecie!”.

Gibus poczuł ogromną radość. Zrozumiał, że nawet małe sygnały potrafią zdziałać wielkie rzeczy. Od tej pory co wieczór wypatrywał zagubionych gwiazd i pomagał im wrócić na swoje miejsca. A Iskierka? Zawsze świeciła najjaśniej, żeby podziękować przyjacielowi.

„Dobranoc, Iskierko” – szepnął Gibus, gdy gwiazdy zaczęły mruczeć cichutko. „Dobranoc, Gibusie” – odpowiedziała Iskierka i oboje zapadli w sen.Na niebie zapanowała cisza, tylko gdzieniegdzie migotały małe punkciki. Gibus zamknął oczy, czując, jak fale kosmosu kołyszą go do snu. A na Ziemi wszystkie dzieci już spały, bo wiedziały, że satelity czuwają i zawsze pomogą znaleźć drogę do domu.

Dobranoc, mały przyjacielu. Niech gwiazdy prowadzą cię we śnie.