Bajka o świetlistym Paryżu

— Bajka do czytania —

W samym sercu Paryża, w małym mieszkanku na poddaszu, mieszkał chłopiec o imieniu Jaś. Jego najlepszym przyjacielem był mały, błękitny ptaszek, który każdego ranka siadał na parapecie i opowiadał Jasiowi o swoich lotach nad miastem.

Pewnego wieczoru ptaszek powiedział: – Dziś pokażę ci coś wyjątkowego. Gdy zapadnie zmrok, polecimy nad Paryżem. Jaś uśmiechnął się szeroko, bo bardzo kochał przygody.

Chwycił ptaszka za skrzydło i nagle poczuł, że staje się lekki jak piórko. Razem wznieśli się w górę, nad dachy kamienic i drzewa wzdłuż Sekwany. Miasto mieniło się tysiącami świateł.

– Spójrz na Wieżę Eiffla – szepnął ptaszek. – Czy wiesz, że co wieczór zapalają na niej złote iskierki? To tak, jakby gwiazdy zstąpiły na ziemię. Jaś patrzył zachwycony, a iskierki tańczyły wokół wieży.

Potem polecieli nad mostem Aleksandra III. Latarnie rzucały na wodę długie, srebrzyste smugi. – Wyglądają jak ryby ze światła – roześmiał się Jaś. Ptaszek kiwnął dziobem i zaprowadził go dalej.

Nad placem Vendôme zobaczyli kolumnę z Napoleonem, a na jej szczycie błyszczała mała latarnia. – To tutaj mieszka księżyc, gdy jest zmęczony – zażartował ptaszek. Jaś roześmiał się cicho, bo wiedział, że przyjaciel lubi wymyślać.

W końcu usiedli na dachu katedry Notre-Dame. Stąd widać było cały Paryż jak rozłożony kocyk z gwiazd. – Każde światło to czyjeś marzenie – powiedział ptaszek poważnie. – Nawet to małe, tu przy nas, od latarni na wieży.

Jaś pomyślał o swojej mamie, tacie i o tym, jak pięknie jest móc patrzeć na to wszystko. – Dziękuję, że mi to pokazałeś – szepnął do ptaszka. – Czasem tak szybko biegamy, że zapominamy się zatrzymywać.

Gdy wrócili do pokoju, okno było otwarte, a do środka wpadał blask księżyca. Jaś położył się na poduszce, czując jeszcze ciepło od lotu. – Dobranoc, Paryżu – szepnął i zamknął oczy, a ptaszek cichutko zaśpiewał mu kołysankę.