Panda Pikuś i Sekret Bambusowego Gaju

— Bajka do czytania —

W Zielonym Gaju, gdzie bambusy sięgały nieba, mieszkał mały panda o imieniu Pikuś. Miał mięciutkie futerko, wielkie ciemne plamy wokół oczu i zawsze uśmiechnięty pyszczek. Każdego dnia Pikuś zajadał się najsmaczniejszymi pędami bambusa, które rósł w jego ulubionym zakątku gaju.

Pewnego razu, gdy Pikuś skubał soczysty pęd, usłyszał ciche pukanie. To mały jeż Igiełka poprosił: „Pikusiu, czy mógłbym dostać odrobinkę twojego bambusa? Mój domek jest daleko, a jestem bardzo głodny”. Pikuś spojrzał na swój zapas i powiedział: „Przykro mi, Igiełko, ale to mój ulubiony bambus. Nie mogę się dzielić”.

Igiełka zmartwiona odszczeknął w dół ścieżki. Pikuś poczuł dziwny ciężar w brzuszku – ale nie od jedzenia. Postanowił wybrać się na spacer, by sprawdzić, czy ktoś jeszcze czegoś potrzebuje. Po drodze zobaczył wiewiórkę Kasię, która próbowała dosięgnąć orzechów na wysokiej gałęzi. „Pomogę ci!” – zawołał Pikuś i podał jej kilka orzechów ze swojej torby. Kasia uśmiechnęła się i podziękowała.

Nagle przypomniał sobie o Igiełce. Pobiegł szybko do jego domku pod starym dębem. „Przepraszam, Igiełko – powiedział Pikuś, podając mu najdorodniejszy pęd bambusa. – Chcesz się ze mną podzielić moim ulubionym miejscem?”. Igiełka aż podskoczył z radości. Razem usiedli w gaju i zajadali się pędami, a dookoła nich tańczyły motyle.

Od tego dnia Pikuś zawsze zapraszał przyjaciół do swojego gaju. Czasem przychodził zając Szarus, czasem sowa Mądralina. Każdy mógł skosztować słodkiego bambusa, a Pikuś odkrył, że jedzenie smakuje o wiele lepiej, gdy dzieli się je z innymi. W gaju zawsze rozbrzmiewał śmiech, a bambusy rosły jeszcze bujniej niż przedtem.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za pagórki, Pikuś wracał do swojej przytulnej norki. Kładł się na miękkiej trawie, patrzył na gwiazdy i myślał o tym, jak wspaniale jest mieć przyjaciół. Jego serduszko było pełne ciepła, a brzuszek – pełen smakołyków. Wiedział, że najważniejsze nie jest to, co się ma, ale z kim się tym dzieli.

I tak, w ciszy nocnej, gdy księżyc srebrzył liście bambusa, Pikuś zamykał oczy i szeptał: „Dobranoc, Gaju. Dobranoc, przyjaciele”. Jego oddech stawał się równy, a sny kolorowe jak letnia tęcza. W gaju zapadał spokój, a gwiazdy nuciły mu kołysankę.