Bajka o pandzie, która szukała spokoju

— Bajka do czytania —

W bambusowym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście jak złote iskierki, mieszkała mała panda o imieniu Pusia. Pusia miała mięciutkie, czarno-białe futerko i wielkie, okrągłe oczy, które zawsze patrzyły ciekawie na świat.

Pewnego dnia Pusia poczuła, że w jej brzuszku coś dziwnie dudni, a w główce kręci się tysiąc myśli. – Dlaczego jest tak głośno? – zapytała mamę. Mama panda uśmiechnęła się i pogłaskała ją po łapce. – Może potrzebujesz chwili ciszy, maleńka.

Pusia postanowiła poszukać ciszy. Poszła nad strumyk, ale woda pluskała: chlup, chlup. – To nie cisza – westchnęła. Poszła pod wielki dąb, ale ptaszki ćwierkały: ćwir, ćwir. – To też nie cisza – powiedziała smutno.

Wtedy zobaczyła motyla, który usiadł jej na nosie. Motyl szepnął: – Zamknij oczy, Pusiu. Pusia zamknęła oczy i nagle usłyszała… nic. Tylko swój własny oddech: wdech, wydech. I bicie serduszka: bum, bum.

– To jest cisza? – zapytała szeptem. Motyl zatrzepotał skrzydłami. – Cisza nie jest pusta, Pusiu. Cisza to spokój w tobie. Możesz ją znaleźć zawsze, gdy zamkniesz oczy i posłuchasz siebie.

Pusia uśmiechnęła się szeroko. Usiadła na miękkim mchu, zamknęła oczy i oddychała spokojnie. Czuła, jak wszystkie myśli odlatują jak baloniki, a w brzuszku robi się ciepło i miękko.

Kiedy wróciła do mamy, powiedziała: – Znalazłam ciszę! Jest w moim serduszku. Mama przytuliła ją mocno. – Jesteś mądra, Pusiu. Cisza zawsze jest z tobą, nawet gdy wokół jest głośno.

Tej nocy, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie jak małe lampki, Pusia leżała w swoim bambusowym łóżeczku. Słuchała swojego oddechu i czuła spokój. Zamknęła oczy i zasnęła, a wokół niej tańczyła cicha, dobra cisza.