Owieczka Pola i gwiazdkowa wełna

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie trawa pachniała miodem, a kwiaty szeptały tajemnice do wiatru, mieszkała mała owieczka o imieniu Pola. Miała miękką, białą wełnę, która w słońcu błyszczała jak chmura. Pola bardzo lubiła się bawić, ale najbardziej na świecie kochała swoją wełnę – była dla niej najważniejsza.

Pewnego dnia na łąkę przyszedł wiatr. Przyniósł ze sobą małą, smutną myszkę, która trzęsła się z zimna. „Gdzie ja jestem?” – pisnęła myszka. Pola, choć trochę nieśmiała, podeszła bliżej. „Jestem Pola. Dlaczego tak drżysz?” – zapytała. Myszka odpowiedziała: „Zgubiłam drogę do domu, a mój płaszczyk z liści jest za cienki na ten chłodny wieczór.”

Pola spojrzała na swoją puszystą wełnę. Poczuła wewnętrzną walkę – chciała pomóc, ale bała się, że jeśli da kawałek wełny, jej piękna sierść będzie mniej doskonała. „Nie mogę” – szepnęła i odwróciła się. Myszka westchnęła i poszła dalej, tuląc się do siebie.

Wieczorem Pola nie mogła zasnąć. Patrzyła na gwiazdy i myślała o myszce. „Czy naprawdę muszę mieć wszystko dla siebie?” – zapytała samej siebie. Wiatr zawiał ciszej, jakby chciał ją pocieszyć. Następnego dnia Pola wyruszyła na poszukiwanie myszki.

Znalazła ją pod starym dębem. „Myszko” – powiedziała Pola – „chcę ci podarować kawałek mojej wełny. Będzie ci ciepło.” Ostrożnie odwinęła kilka pukli i położyła je na myszce. Ta od razu przestała drżeć. „Dziękuję!” – pisnęła radośnie. Pola poczuła w sercu ciepło – było przyjemniejsze niż posiadanie całej wełny.

Gdy wróciła na łąkę, zobaczyła, że inne zwierzęta też potrzebują pomocy. Ptaszek miał złamane piórko, wiewiórka zgubiła orzeszki. Pola dała im odrobinę swojej wełny – na gniazdo, na przytulankę. Z każdym podarunkiem jej serce rosło, a wełna... zamiast się zmniejszać, stawała się jeszcze bardziej miękka i lśniąca. To była magia dzielenia się!

Gdy zapadł zmrok, Pola usiadła na pagórku. Gwiazdy mrugały do niej radośnie. Wiatr przyniósł zapach kwiatów i śmiech małych przyjaciół, którym pomogła. Pola zamknęła oczy, czując, że najpiękniejszą rzeczą nie jest posiadanie, ale dawanie. Otuliła się resztką wełny i zasnęła spokojnie, mając sny pełne ciepła i blasku gwiazd.