Bajka o Panamie, czyli o tym, jak mały leniwiec znalazł przyjaźń

— Bajka do czytania —

W samym sercu Panamy, w gęstym lesie deszczowym, mieszkał mały leniwiec o imieniu Lolek. Lolek uwielbiał zwisać z gałęzi drzewa kapokowego i leniwie obserwować, jak nad jego głową przelatują kolorowe tukany.

Każdego ranka Lolek przeciągał się powoli, ziewał szeroko i mówił: „Och, jaki piękny dzień na nicnierobienie!”. Jego najlepszym przyjacielem była mała, ciekawska małpka Kapucynka o imieniu Zuzia. Zuzia skakała z gałęzi na gałąź i opowiadała Lolkowi o wszystkich nowych rzeczach, które odkryła.

Pewnego dnia Zuzia przybiegła podekscytowana: „Lolku! Lolku! W lesie pojawił się tajemniczy, błyszczący przedmiot! Leży obok strumienia i mieni się w słońcu!”. Lolek leniwie uniósł powiekę: „E tam, pewnie to tylko stara puszka po soku z mango. Po co się spieszyć?”. Ale Zuzia nie dawała za wygraną – chwyciła Lolka za łapkę i pociągnęła w stronę strumienia.

Gdy dotarli na miejsce, zobaczyli coś naprawdę niezwykłego: małą, drewnianą skrzynkę ozdobioną muszelkami i kawałkami kolorowego szkła. Kiedy Lolek ostrożnie otworzył wieko, w środku znalazł zwitek kory z wypisanymi na niej dziwnymi znaczkami. „To musi być mapka!” – zawołała Zuzia. Lolek zmarszczył czoło: „Mapka do czego? I po co nam to? Może lepiej wróćmy na drzewo i zdrzemnijmy się?”.

Jednak Zuzia już biegła w głąb lasu, a Lolek, choć ociężały, powlókł się za nią. Szlak prowadził przez mostek z lian, obok wodospadu, aż dotarli do starego, opuszczonego gniazda tukana. W gnieździe leżała paczuszka liści, a w niej… małe, złote piórko. „Dla kogo to?” – zastanawiał się Lolek. Nagle usłyszeli cichutkie popiskiwanie. To mały tukan, który wypadł z gniazda i nie umiał wrócić.

Lolek zapomniał o swoim zmęczeniu. Podniósł piórko i delikatnie podsunął je pisklęciu. „To twoje piórko, prawda? Musiało ci wypaść, gdy spadałeś. Pomogę ci wrócić do domu” – powiedział ciepło. Z pomocą Zuzi i innych zwierząt udało im się umieścić małego tukana z powrotem w gnieździe. Rodzice tukana dziękowali im radosnym klekotem.

Lolek spojrzał na Zuzię i uśmiechnął się: „Wiesz co? Pomaganie innym jest fajniejsze niż leniuchowanie. Może jutro znów coś odkryjemy?”. Zuzia klasnęła w dłonie i oboje wrócili na swoje drzewo, gdzie zapadł spokojny wieczór. Nad Panamą rozbłysły pierwsze gwiazdy, a wiatr niósł zapach kwiatów mango.

A gdy mały leniwiec zamknął oczy, pomyślał: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciołom. Jutro znów będzie piękny dzień”. I zasnął głęboko, kołysany szumem liści i śpiewem cykad.