Bajka o Kairze i zaczarowanym latawcu

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za błękitnym morzem i złotymi pustyniami, leży miasto Kair. To miasto jest ogromne i gwarne, pełne starych meczetów, wąskich uliczek i kolorowych bazarów. Mieszkała tam mała dziewczynka o imieniu Alia, która uwielbiała patrzeć z dachu swojego domu na zachód słońca nad piramidami.

Pewnego popołudnia, gdy Alia bawiła się na dachu, wiatr przyniósł jej coś niezwykłego – mały, papierowy latawiec w kolorze turkusu. Latawiec miał namalowane złote gwiazdy i delikatnie drżał, jakby chciał coś powiedzieć. Alia ostrożnie go podniosła i nagle usłyszała cichy szept: „Pomóż mi wrócić do domu, a pokażę ci najpiękniejszy skarb Kairu”.

Zdumiona Alia zgodziła się. Latawiec poprowadził ją przez wąskie uliczki starego miasta, gdzie sprzedawcy zachwalali słodkie daktyle i pachnące przyprawy. Minęli meczet z wysokim minaretem i weszli na mały, ukryty dziedziniec. Na środku stała stara fontanna, a wokół niej rosły pomarańczowe drzewa. Latawiec szepnął: „To tu mieszka mój przyjaciel, stary ogrodnik Dżamal. On wie, gdzie jest prawdziwy skarb”.

Dżamal był staruszkiem o mądrych oczach i rękach poplamionych ziemią. Uśmiechnął się do Ali i powiedział: „Skarb nie jest złotem ani klejnotami. To coś, co sprawia, że serce rośnie. Chodź, pokażę ci”. Zaprowadził ją na dach swojego domu, skąd widać było cały Kair – setki światełek, które zapalały się o zmierzchu, i ludzi, którzy uśmiechali się do siebie na ulicach.

„Widzisz?” – zapytał Dżamal. „Największym skarbem Kairu są jego mieszkańcy. Każdy z nich ma w sercu iskierkę dobroci, która rozświetla to miasto. Ty też masz taką iskierkę, Alio. Kiedy pomogłaś latawcowi, twoja iskierka zapłonęła jaśniej”.

Alia spojrzała w dół i zobaczyła, jak ludzie pomagają sobie nawzajem: chłopiec podaje wodę zmęczonemu wędrowcowi, kobieta dzieli się chlebem z głodnym kotem, a starszy pan uczy dziecko rysować na piasku. Poczuła ciepło w sercu i zrozumiała, że Dżamal ma rację.

Latawiec uniósł się w powietrze, zatańczył w blasku gwiazd i poleciał w stronę księżyca. Alia pomachała mu na pożegnanie, a potem wróciła do domu. Tego wieczoru, leżąc w łóżku, patrzyła przez okno na rozgwieżdżone niebo nad Kairem. Czuła się szczęśliwa, wiedząc, że w tym wielkim mieście każdy ma w sercu małe, ciepłe światełko.

Zamknęła oczy, a wiatr przyniósł jej jeszcze jeden, cichy szept: „Dobranoc, Alio. Niech twoja iskierka nigdy nie zgaśnie”. I tak, otulona ciszą nocy, zasnęła spokojnie, śniąc o latawcach, pomarańczowych drzewach i uśmiechniętych ludziach.