Bajka o owieczce, która znalazła przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małej dolinie, otoczonej zielonymi wzgórzami, żyła sobie biała owieczka o imieniu Błysk. Była najmniejsza ze swojego stada, ale za to najbardziej ciekawska. Podczas gdy inne owieczki spokojnie skubały trawę, Błysk uwielbiała odkrywać nowe zakątki pastwiska. Pewnego dnia, gdy oddaliła się nieco od stada, usłyszała cichutkie popłakiwanie...

Błysk ostrożnie podniosła główkę i rozejrzała się dookoła. Dźwięk dochodził zza krzaka dzikich malin. Choć mama owieczka zawsze przestrzegała ją przed nieznanym, Błysk postanowiła sprawdzić, co się tam dzieje. Przeskoczyła przez kamień i zobaczyła małego zajączka, który zaplątał się w korzenie.

„Ojej!” – zawołała owieczka. „Czy potrzebujesz pomocy?” Zajączek przestał płakać i spojrzał na nią wielkimi, wilgotnymi oczami. „Tak... nie mogę się wydostać” – odpowiedział cichutko. Błysk od razu zaczęła działać. Delikatnie chwyciła korzeń zębami i odciągnęła go na bok, uwalniając małego przyjaciela.

„Dziękuję ci!” – ucieszył się zajączek, otrzepując futerko. „Nazywam się Pędzelek. A ty?” „Jestem Błysk” – odpowiedziała owieczka. Od tego dnia stali się nierozłączni. Pędzelek pokazywał Błysk najpiękniejsze zakątki lasu, a ona dzieliła się z nim najsmaczniejszymi źdźbłami trawy ze swojego pastwiska.

Pewnego popołudnia, gdy bawili się nad strumykiem, usłyszeli głośne beczenie. To stado Błyska szukało jej wszędzie, bo zbliżała się burza. „Muszę wracać” – powiedziała smutno owieczka. „Ale przyjdę jutro!” Pędzelek skinął głową i pomachał łapką na pożegnanie.

Następnego dnia Błysk opowiedziała swojemu stadu o przyjacielu. Starsze owieczki początkowo były nieufne. „Zające to nie owce” – mówiły. Ale gdy zobaczyły, jak Pędzelek pomaga Błysk znaleźć najlepsze zioła i ostrzega przed niebezpieczeństwami, zmieniły zdanie.

Minęło lato, a przyjaźń owieczki i zajączka tylko się umacniała. Pewnego dnia Pędzelek przyniósł Błysk prezent – mały dzwoneczek, który znalazł w opuszczonym domku leśnika. „Żebyśmy zawsze mogli się znaleźć” – wyjaśnił. Błysk zawiesiła go na swojej wstążce i od tej pory dźwięk dzwoneczka roznosił się po całej dolinie.

Gdy nadeszła jesień, wszystkie owce i zające przygotowywały się do chłodniejszych dni. Błysk i Pędzelek wiedzieli, że nawet jeśli spędzą trochę czasu osobno, ich przyjaźń przetrwa. Wieczorami owieczka patrzyła na gwiazdy i dzwoniła swoim dzwoneczkiem, a zajączek, gdziekolwiek był, zawsze odpowiadał cichutkim stukaniem.