Tuli i tajemnica tulipanów w Ottawie

— Bajka do czytania —

W sercu Ottawy, tuż obok wzgórza parlamentu, rosło wielkie, stare drzewo. W jego dziupli mieszkała mała wiewiórka o imieniu Tuli. Jej futerko było miodowo-złote, a ogon puszysty jak dmuchawiec. Każdego ranka Tuli budziła się, przeciągała i wybiegała na spacer po parku, szukając smacznych orzeszków.

Pewnego słonecznego dnia Tuli znalazła największy orzeszek, jaki kiedykolwiek widziała. Był błyszczący i pachniał lasem. „Schowam go na specjalną okazję” – pomyślała i zakopała go pod krzakiem tulipana. Ale gdy wieczorem wróciła, krzak był pełen kwiatów, a orzeszek zniknął! Tuli zmartwiła się i zaczęła szukać.

Po drodze spotkała strażaka o imieniu Bruno, który mył wóz strażacki nad rzeką Ottawa. „Bruno, widziałeś mój orzeszek?” – zapytała. Bruno uśmiechnął się: „Nie, ale jeśli chcesz, pomogę ci go znaleźć. Wspinaj się na moje ramię, zobaczysz więcej z góry!” Tuli wskoczyła na ramię strażaka i rozejrzała się po parku.

Nagle zobaczyła coś błyszczącego pod ławką. To nie był orzeszek, ale złoty liść klonu. „Dziękuję, Bruno!” – zawołała Tuli i pobiegła dalej. Spotkała panią ogrodnik, która sadziła tulipany wokół zamku Château Laurier. „Pani ogrodnik, czy widziała pani mój orzeszek?” – spytała. „Nie, ale pomogę ci zasadzić nowe tulipany – może orzeszek sam się znajdzie” – odpowiedziała pogodnie.

Tuli pomogła sadzić cebulki tulipanów. Kiedy skończyły, zobaczyła małego chłopca o imieniu Leo, który płakał na ławeczce. „Zgubiłem swój ulubiony kamyk z rzeki” – szlochał. Tuli zapomniała o orzeszku i zaczęła szukać kamyka. Znalazła go pod krzakiem, gdzie wcześniej zakopała orzeszek. Leo ucieszył się i podziękował.

Wtedy Tuli spojrzała pod ten sam krzak – a tam leżał jej orzeszek! Okazało się, że wiatr przykrył go płatkami tulipana. „Dziękuję, Leo, za pomoc” – powiedziała wiewiórka. Chłopiec uśmiechnął się: „To ty mi pomogłaś. Przyjaźń jest ważniejsza niż kamyk czy orzeszek.” Tuli przytuliła orzeszek, ale wiedziała, że najcenniejsze było to, że pomogła innym.

Wieczorem Tuli wróciła do swojej dziupli. Na niebie nad Ottawą zapaliły się pierwsze gwiazdy, a rzeka cicho szemrała. Wiewiórka położyła orzeszek na półce, obok złotego liścia, i zamknęła oczy. „Dobranoc, Ottawo” – szepnęła. I zasnęła, marząc o tulipanach i przyjaciołach.

W całym parku zapanowała cisza. Tylko wiatr delikatnie poruszał gałęziami, a gwiazdy migotały nad wzgórzem parlamentu. Tuli spała spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie piękny dzień w Ottawie.