Bajka o Kropelce i Wymianie

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, gdzie słońce zawsze świeciło jasno, mieszkała Kropelka – mała, okrągła kropla wody, która uwielbiała zbierać kolorowe kamyki. Każdy kamyk był inny: jeden błyszczał jak złoto, drugi był niebieski jak niebo, a trzeci czerwony jak poziomka.

Pewnego dnia Kropelka spotkała swojego przyjaciela, wróbelka Ćwirka. Ćwirek miał w dziobku piękne, pachnące ziarenko słonecznika. – Popatrz, Kropelko! – zaćwierkał. – To ziarenko jest wyjątkowe, bo wyrosło z nasionka, które dostałem od wiewiórki. Ale ja nie mam już dla niej nic w zamian.

Kropelka spojrzała na swoje kamyki. Miała ich całe pudełko. – Może chcesz wymienić się ze mną? – zapytała. – Dam ci jeden z moich błyszczących kamyków, a ty dasz mi to ziarenko. Ćwirek ucieszył się i zgodził. Tak właśnie zaczęła się ich pierwsza wymiana.

– To jest właśnie handel – powiedziała mądra sowa Zuzia, która siedziała na gałęzi i wszystko widziała. – Handel to nie tylko branie, ale też dawanie. Każdy daje coś, co ma, a dostaje coś, czego potrzebuje. I wszyscy są zadowoleni.

Kropelka pomyślała o tym i postanowiła urządzić mały targ na polanie. Zaprosiła wszystkie zwierzęta: mrówki przyniosły okruszki chleba, biedronki przyniosły listki, a jeżyk przyniósł małe jabłuszko. Każdy coś oferował i każdy coś dostawał. Było mnóstwo śmiechu i radości.

Jednak nie wszystko szło gładko. Mały zajączek chciał dostać ziarenko, ale nie miał nic do wymiany. Siedział smutny pod krzakiem. Kropelka podeszła do niego i zapytała: – Dlaczego jesteś smutny? – Bo nie mam nic, co mógłbym dać – odpowiedział zajączek. Kropelka uśmiechnęła się: – Ale masz uśmiech i miłe słowo. To też jest coś cennego. Możesz podarować komuś swój uśmiech, a on da ci coś w zamian.

Zajączek spróbował. Uśmiechnął się do wiewiórki, a ta dała mu orzeszka. I wtedy zrozumiał, że handel to nie tylko rzeczy, ale też dobre uczynki i przyjaźń. Słońce powoli chowało się za horyzontem, a Kropelka patrzyła na gwiazdy. – Dziś nauczyłam się, że handel to dzielenie się tym, co mamy, i radość z dawania. A teraz pora spać – szepnęła, zamykając oczy.

W dolince zapadła cisza, a gwiazdy migotały na niebie jak srebrne kamyki. Wszystkie zwierzęta spały spokojnie, marząc o jutrzejszych wymianach. Dobranoc, mała Kropelko.