Meteorek i niebiańska podróż

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie, gdzie gwiazdy tańczyły wokół srebrzystego księżyca, mieszkał mały meteorek. Był malutki, nie większy od kamyka, ale w jego sercu tliła się wielka tęsknota – chciał zobaczyć światy, o których opowiadały mu wiatry międzygwiezdne.

Pewnego dnia meteorek postanowił wyruszyć w podróż. „Dokąd idziesz?” – zapytała go stara kometa o długim, lśniącym ogonie. „Do najpiękniejszej gwiazdy, którą widziałem z daleka” – odpowiedział. Kometa uśmiechnęła się i powiedziała: „To nie gwiazda, to planeta Ziemia. Ale jeśli chcesz, pokażę ci drogę”. I tak meteorek popłynął za kometą przez mleczne obłoki.

Podczas lotu minęli Saturna z jego pierścieniami, które błyszczały jak tęczowe obręcze. „Czy chcesz się pobawić?” – zawołał Saturn, kręcąc się wesoło. Ale meteorek grzecznie odmówił: „Muszę lecieć dalej, ale dziękuję”. Saturn rzucił mu za to mały, srebrny pyłek na szczęście.

W końcu meteorek dotarł do Ziemi. Spojrzał w dół i zobaczył wielkie niebieskie morza, zielone lasy i świecące w nocy miasta. „Jestem taki mały... czy ktoś w ogóle mnie zauważy?” – pomyślał smutno. Nagle usłyszał głos: „Hej, mały podróżniku! Widzę cię!”. To była mała dziewczynka, która patrzyła w niebo z okna swojego domu.

„Jesteś spadającą gwiazdą!” – zawołała radośnie i zamknęła oczy, by wypowiedzieć życzenie. Meteorek poczuł, jak ciepłe światło otula jego serce. „Nawet jeśli jestem malutki, mogę sprawić komuś radość” – szepnął. Leciutko opuścił się niżej, a dziewczynka uśmiechnęła się do niego.

Noc zapadła cicha i spokojna. Meteorek usiadł na miękkiej chmurce i patrzył, jak gwiazdy błyszczą nad światem. „Każdy ma swoje miejsce – pomyślał – nawet ja, mały kamień z kosmosu”. Czuł się już nie samotny, ale częścią wielkiego, migoczącego nieba.

W końcu zmęczony długą podróżą ułożył się wygodnie na obłoku. Otuliły go chmury, a księżyc zaśpiewał cichą kołysankę. Zamknął oczy i pomyślał: „Jak dobrze tu być”. I zasnął, a nad nim rozbłysła spokojna, migocząca gwiazdka.