Iskierka Nowego Roku

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za chmurami i tęczami, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Iskierka. Każdej nocy świeciła na niebie, ale najbardziej lubiła tę jedną, wyjątkową noc – noc sylwestrową, gdy ludzie na Ziemi żegnali stary rok i witali nowy.

Iskierka miała ważne zadanie: miała być pierwszą gwiazdką, która zaświeci w Nowym Roku. Ale była bardzo mała i trochę się bała, czy jej światełko będzie wystarczająco jasne. – Co jeśli nikt mnie nie zobaczy? – martwiła się do swojej przyjaciółki, Chmurki Puszystej.

– Nie martw się – powiedziała Chmurka. – Nowy Rok to nie tylko wielkie fajerwerki. To także małe, dobre chwile. Może twoje światełko pomoże komuś znaleźć drogę do domu albo sprawi, że ktoś się uśmiechnie?

Iskierka postanowiła spróbować. Zaczęła świecić najjaśniej, jak potrafiła. Nagle zobaczyła małego chłopca, który stał przy oknie i patrzył w niebo. – Popatrz, mamo! – zawołał. – Pierwsza gwiazdka! To znak, że Nowy Rok będzie dobry!

Serce Iskierki zabiło radośnie. Zrozumiała, że nie musi być największa ani najjaśniejsza – wystarczy, że świeci dla kogoś, kto tego potrzebuje. Od tej chwili każdej nocy starała się być iskierką nadziei dla wszystkich, którzy na nią patrzyli.

Kiedy nastał kolejny sylwester, Iskierka już się nie bała. Wiedziała, że Nowy Rok to nie tylko data w kalendarzu, ale przede wszystkim okazja, by być dobrym dla innych. I że każdy, nawet najmniejszy, może rozświetlić czyjś świat.

Tej nocy, gdy księżyc delikatnie kołysał chmury do snu, Iskierka zamrugała przyjaźnie do chłopca, który znów stał przy oknie. Potem cichutko szepnęła do wiatru: – Szczęśliwego Nowego Roku dla wszystkich! I zasnęła, otulona ciepłem gwiazd.

A gdy na Ziemi zapadła cisza, a dzieci zamknęły oczy, Iskierka świeciła dalej – spokojnie, cichutko, jak mała lampka nocna. Bo wiedziała, że nawet w najciemniejszą noc wystarczy jedna iskierka, by obudzić nadzieję. Dobranoc, mała gwiazdko, dobranoc.