Bajka o nosorożcu, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w ciepłej Afryce, mieszkał mały nosorożec o imieniu Romek. Romek miał szarą, chropowatą skórę i mały, tęgi róg na nosie. Bardzo chciał mieć przyjaciela, ale wszystkie zwierzęta – małe antylopy, żyrafy i zebry – uciekały, gdy się zbliżał. „Jesteś za duży i za szorstki” – mówiły. Romek czuł się bardzo samotny.

Pewnego dnia Romek usiadł pod wielkim baobabem i westchnął. „Czy nikt nie chce się ze mną bawić?” – zapytał cicho. Wtedy z krzaków wyskoczyła mała małpka Zuzia. „Czemu jesteś taki smutny?” – zapytała, siadając na gałęzi.

Romek opowiedział Zuzi o swoim zmartwieniu. Zuzia roześmiała się wesoło. „Ale ty jesteś miły! Masz ciepłe serce. A skóra? To tylko skóra. Chodź, pokażę ci, gdzie rosną najsłodsze mango!” Romek poczuł, że ktoś go rozumie.

Razem poszli nad rzekę. Romek pomógł Zuzi sięgnąć do najwyższych gałęzi, a Zuzia podzieliła się z nim soczystym owocem. „Jesteś wspaniałym przyjacielem” – powiedziała małpka. Romek uśmiechnął się od ucha do ucha.

Potem dołączyła do nich żyrafa Grażyna. „Przepraszam, że wcześniej uciekałam” – powiedziała. „Zobaczyłam, jak jesteś dobry dla Zuzi. Czy mogę się z wami pobawić?” Romek skinął głową. „Oczywiście! Im więcej przyjaciół, tym weselej” – odparł.

Grażyna pochyliła długą szyję i opowiedziała historię o chmurach, które tańczą na niebie. Romek słuchał z zachwytem. Potem Zuzia zatańczyła na grzbiecie Romka, a żyrafa biła brawo. Śmiech niósł się po sawannie aż do zachodu słońca.

Gdy zrobiło się ciemno, Romek położył się na miękkiej trawie. Zuzia i Grażyna przytuliły się do niego. „Dziękuję, że jesteście” – szepnął Romek. „To wy nauczyliście mnie, że prawdziwa przyjaźń nie zależy od tego, jak wyglądasz, ale od tego, jakim jesteś przyjacielem.”

Gwiazdy na niebie mrugały wesoło, a księżyc otulił sawannę srebrnym światłem. Romek zamknął oczy, czując ciepło przyjaciół. Wokół zapanowała cisza, tylko gdzieś w oddali śpiewał ptak. Dobranoc, mały nosorożcu. Dobranoc, kochanie.