Bajka o nosorożcu, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej afrykańskiej sawannie mieszkał nosorożec Romek. Romek był ogromny i silny, ale bardzo samotny. Każdego dnia patrzył, jak inne zwierzęta bawią się razem, a on stał z boku, bo nikt nie chciał się z nim zaprzyjaźnić.

Pewnego słonecznego poranka Romek postanowił, że spróbuje znaleźć przyjaciela. Podszedł do stada zebr, które skakały wesoło po łące. „Cześć, czy mogę się z wami pobawić?” – zapytał nieśmiało. Zebry spojrzały na niego i jedna z nich powiedziała: „Jesteś za duży i za ciężki, możesz nas przygnieść!”. Romek spuścił głowę i odszedł smutny.

Potem zobaczył małpki skaczące po drzewach. „Hej, małpki, czy mogę do was dołączyć?” – zawołał. Małpki zaśmiały się: „Nie umiesz skakać po gałęziach, twoje nogi są za grube!”. Romek westchnął i ruszył dalej. Czuł się coraz bardziej samotny.

W końcu spotkał małego ptaszka, który siedział na kamieniu i płakał. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Romek. „Zgubiłem drogę do gniazda, a jest już późno” – odpowiedział ptaszek. Romek uśmiechnął się łagodnie. „Nie martw się, pomogę ci. Wejdź na mój grzbiet, a ja cię poniosę. Z wysokości łatwiej znajdziesz drogę.”

Ptaszek wskoczył na grzbiet nosorożca i razem ruszyli przez sawannę. Romek szedł powoli, żeby ptaszek mógł się rozejrzeć. Po chwili ptaszek zawołał: „Widzę moje gniazdo! Tam, na wysokim drzewie!”. Romek podszedł bliżej, a ptaszek podleciał do gniazda. „Dziękuję, Romku! Jesteś bardzo dobrym nosorożcem!” – zaświergotał.

Od tego dnia ptaszek codziennie przylatywał do Romka. Siadał na jego rogu i opowiadał mu o wszystkim, co widział. Inne zwierzęta, widząc, jaki Romek jest pomocny i miły, też zaczęły się do niego zbliżać. Zebry zaprosiły go do wspólnej zabawy w berka, a małpki nauczyły go tańczyć na czterech nogach.

Romek zrozumiał, że nie trzeba być najszybszym ani najzgrabniejszym, żeby mieć przyjaciół. Wystarczy być dobrym i cierpliwym. A przyjaźń, tak jak mały ptaszek, potrafi przyjść niespodziewanie, gdy najmniej się jej spodziewamy.

Gdy słońce zaszło nad sawanną, Romek położył się na miękkiej trawie, a ptaszek usiadł obok niego. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął Romek. Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a ciepły wiatr niósł zapach akacji. Romek zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie wspaniały dzień.