Sekret Mistrza Cienia

— Bajka do czytania —

W Krainie Cieni, gdzie słońce chowało się za pagórkami z jedwabiu, mieszkał mały ninja o imieniu Kaito. Miał on siedem lat, nosił granatowe kimono i marzył, by zostać najszybszym wojownikiem w całej wiosce.

Kaito codziennie ćwiczył przed domem: machał drewnianym mieczem, skakał między kamieniami i krzyczał „Hia!” tak głośno, że ptaki odlatywały z drzew. Niestety, zawsze coś mu nie wychodziło – miecz wypadał z ręki, a nogi plątały się w połę kimona.

Pewnego popołudnia mistrz Taro, stary wojownik o siwych włosach i dobrym sercu, przywołał Kaito do siebie. „Widzę, że bardzo chcesz być silny” – powiedział łagodnie. „Ale prawdziwa siła nie pochodzi z krzyku ani z pośpiechu. Chodź, pokażę ci coś ważnego.”

Mistrz zaprowadził chłopca nad strumień. „Usiądź i patrz na wodę” – rzekł. Kaito usiadł niechętnie, bo woda płynęła bardzo wolno. Po chwili znudził się i chciał wstać, ale mistrz położył mu dłoń na ramieniu. „Cierpliwość to pierwszy krok do mądrości.”

Nagle Kaito zauważył coś dziwnego. Mały kamyk leżał na dnie strumienia, a woda powoli, dzień po dniu, wygładzała jego ostre krawędzie. „Widzisz?” – szepnął mistrz. „Woda nie krzyczy, nie spieszy się, a potrafi zmienić nawet najtwardszy kamień. Taka jest prawdziwa moc.”

Zaintrygowany Kaito zapytał: „Ale jak mam być cierpliwy, kiedy chcę być szybki?” Mistrz uśmiechnął się i podał mu mały, gładki kamyk. „Noś go przy sobie. Gdy poczujesz złość lub niecierpliwość, dotknij go i przypomnij sobie wodę. Każda umiejętność potrzebuje czasu.”

Od tego dnia Kaito ćwiczył inaczej. Zamiast krzyczeć, starał się oddychać spokojnie. Zamiast biegać bez celu, obserwował ruchy liści na wietrze. Powoli jego miecz przestał wypadać, a nogi stały się pewniejsze. Koledzy z wioski pytali: „Jak to robisz?” A on odpowiadał: „Woda wie najlepiej.”

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nisko nad dachami, Kaito usiadł na werandzie i wyjął z kieszeni gładki kamyk. Pogładził go kciukiem i poczuł spokój. Wiedział, że jutro znów będzie ćwiczył, ale bez pośpiechu. Wiatr niósł zapach jaśminu, a gwiazdy migotały jak srebrne kropelki. Kaito ziewnął, położył się na macie i szepnął: „Dziękuję, wodzie.” Po chwili już spał, a kamyk spoczywał na jego piersi, cichy i ciepły jak dobranoc.