Nocnik Niusiek i mały Kacper

— Bajka do czytania —

Kacper miał cztery lata i właśnie dostał od mamy coś wyjątkowego – mały, niebieski nocnik z uśmiechniętą buźką z przodu. Nocnik stał w rogu pokoju, ale Kacper wolał swoją starą pieluszkę, bo był do niej przyzwyczajony. Mama mówiła: „Spróbuj, jesteś już duży”, ale Kacper kręcił głową i bawił się dalej klockami.

Pewnej nocy, gdy Kacper już spał, usłyszał cichy szept: „Hej, Kacperku, dlaczego się boisz?”. Otworzył oczy i zobaczył, że nocnik stoi obok łóżka i uśmiecha się do niego. „Jestem Nocnik Niusiek – powiedział – i chcę być twoim przyjacielem. Razem możemy nauczyć się czegoś fajnego!”.

Kacper usiadł na łóżku i zapytał: „Ale co jest fajnego w siadaniu na tobie?”. Niusiek zaśmiał się cicho: „Pomyśl – gdy na mnie siądziesz, możesz rysować palcem wzorki na podłodze, a ja będę ci śpiewał piosenkę. To jak mała przygoda każdego dnia!”.

Następnego dnia Kacper podszedł do nocnika, ale jeszcze nie usiadł. Zamiast tego narysował kredą wokół niego koło i powiedział: „To twój domek”. Niusiek mrugnął naklejką-okiem: „Dziękuję, czuję się tutaj bezpiecznie. A ty – chcesz spróbować tylko na chwilę?”.

Kacper zdjął pieluszkę i ostrożnie usiadł na nocniku. Nic się nie stało, tylko Niusiek cicho zanucił: „Plum, plum, plum, odważny z ciebie bum-bum”. Kacper się roześmiał i choć nic nie zrobił, poczuł się dumny. „Udało się! – zawołał – Siedziałem!”.

Po kilku dniach Kacper zapomniał o pieluszce. Kiedy czuł potrzebę, biegł do Niuska i słuchał jego wesołej piosenki. Mama zawsze go chwaliła, a Kacper czuł, że robi coś ważnego. Nocnik stał się jego małym bohaterem.

Tej nocy, gdy Kacper leżał w łóżku, Niusiek szepnął: „Śpij spokojnie, dzielny chłopcze. Pamiętaj, że każdy krok – nawet ten mały – to wielka sprawa”. Kacper uśmiechnął się, popatrzył na gwiazdy za oknem i zamknął oczy. Był zmęczony, ale szczęśliwy.