Nocnik Misia Tulisia

— Bajka do czytania —

Mały miś o imieniu Tuliś miał już prawie dwa lata i nosił jeszcze pieluszkę. Ale pewnego dnia mama przyniosła do domu coś nowego – mały, niebieski nocnik z uśmiechniętą gwiazdką z przodu.

Tuliś spojrzał na nocnik ciekawie, ale trochę się bał. „Co to za dziwne krzesło?” – zapytał. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To twój specjalny przyjaciel, który pomoże ci być dużym misiem.”

Następnego dnia Tuliś próbował usiąść na nocniku, ale pupa mu się ześlizgnęła. „Ups! To nie jest łatwe!” – zachichotał. Mama podtrzymała go i powiedziała: „Spróbuj jeszcze raz, powoli.”

Tuliś siadał i wstawał, siadał i wstawał – i nagle poczuł, że coś chce wyjść. Ale szybko wstał i pobiegł do zabawy. „Hm, może następnym razem” – mruknął.

Wieczorem tata opowiedział mu historię o małej wiewiórce, która też uczyła się korzystać z nocnika. „Wiewiórce się udało, a jak myślisz?” – zapytał tata. Tuliś skinął głową i obiecał, że spróbuje jeszcze raz.

Rano po śniadaniu Tuliś usiadł na nocniku, zamknął oczy i pomyślał o pluszowej chmurce. I nagle – Plim! – coś wpadło do środka. „Udało się!” – zawołał. Mama i tata uścisnęli go mocno.

Od tamtej pory Tuliś coraz częściej siadał na nocniku. Czasem mu się udawało, czasem nie, ale zawsze mówił: „Następnym razem!”. A nocnik stał w kąciku jak wierny przyjaciel, czekając, aż będzie potrzebny.

Kiedy zapadał wieczór, Tuliś mył łapki, kładł się do łóżeczka i przytulał swojego pluszowego króliczka. Mama przykrywała go kocykiem, a w oknie świeciły gwiazdy. „Dobranoc, Tulisiu – szepnęła – jesteś dzielnym misiem.”