Nocnik Kicusia

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju łąki mieszkał króliczek Kicuś. Miał już prawie trzy latka i nadszedł czas, by pożegnać się z pieluszką. Mama postawiła w jego pokoju mały, niebieski nocnik z uśmiechniętą buźką.

Kicuś patrzył na nocnik z mieszanką ciekawości i niepewności. — Mamusiu, a czy on nie jest za mały? A czy nie spadnę? — pytał, kręcąc uszami. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

— To twój przyjaciel, Kiciusiu — powiedziała łagodnie. — Kiedy byłam mała, też się go bałam, ale potem okazało się, że pomaga mi być dużą króliczką. Chcesz spróbować?

Kicuś nieśmiało podszedł do nocnika. Usiadł na nim, ale zaraz podskoczył, bo wydał mu się dziwny. Mama trzymała go za łapkę i mówiła: — Spróbuj jeszcze raz, jesteś odważny.

Po kilku próbach Kicuś w końcu usłyszał cichutki plusk. Jego oczka zajaśniały radością. — Udało się! — krzyknął, a mama zaczęła klaskać. — Jesteś wspaniały, mój duży króliczku!

Wieczorem, po kąpieli, Kicuś włożył piżamkę w gwiazdki. Usiadł na łóżku i wyjrzał przez okno. Na niebie błyszczały gwiazdy, które wyglądały jak małe światełka. Kicuś uśmiechnął się do nich.

Mama przyszła go przytulić. — Dobranoc, Kiciusiu. Jesteś bardzo dzielny. Kicuś przytulił swojego pluszowego zająca i szepnął: — Nocniku, jesteś moim przyjacielem. Zamknął oczy, a w pokoju zapanowała cisza, tylko gwiazdy mrugały mu na dobranoc.