Tofik i tajemnica nocnika

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoju mieszkał pluszowy miś Tofik. Miał miękkie futerko w kolorze miodu i zawsze nosił czerwoną piżamkę w gwiazdki. Każdego wieczoru kładł się spać w swoim łóżeczku, przytulając ulubioną poduszkę. Ale budził się w środku nocy, bo musiał iść do toalety. Tylko że… bał się ciemności.

Pewnego dnia mama powiedziała: – Tofiku, skoro w nocy boisz się wstawać i iść do toalety, to może postawimy w twoim pokoju nocnik? Nocnik będzie stał tuż obok łóżeczka, więc nie będziesz musiał iść daleko. Tofik zmarszczył nosek. – Ale czy nocnik jest magiczny? – zapytał. Mama uśmiechnęła się tajemniczo i powiedziała: – Być może…

Następnego dnia mama przyniosła mały, niebieski nocnik z namalowanym uśmiechniętym słoneczkiem. Tofik przyjrzał mu się z bliska. – Nie wygląda jak statek kosmiczny – mruknął. Tata usłyszał to i zaproponował: – A gdybyś wyobraził sobie, że nocnik to twój mały statek, który płynie po morzu przygód? Może w nocy, gdy się obudzisz, wsiądziesz na statek i popłyniesz w podróż, a potem wrócisz do łóżka jako dzielny kapitan?

Tofikowi spodobał się ten pomysł. Z tatą narysowali na nocniku małą flagę i napisali: „Statek Tofika”. Wieczorem Tofik położył się spać, ale nie mógł zasnąć, myśląc o tym, co się wydarzy w nocy. W końcu zmęczony zasnął, trzymając w łapce swoją poduszkę.

O północy obudziło go znajome uczucie. – Ojej, znowu muszę… – szepnął. Spojrzał w stronę nocnika. W pokoju było ciemno, ale przez zasłonę wpadało trochę światła z ulicznej latarni. Tofik przypomniał sobie o statku. Zamknął oczy i wyobraził sobie, że jest kapitanem. Statek jest bezpieczny, a on jest dzielny. Ostrożnie wstał z łóżeczka i zrobił kilka kroków.

– Hop! – powiedział cicho, siadając na nocniku. I udało się! Tofik uśmiechnął się do siebie. Potem wrócił do łóżka, owinął się kołdrą i pomyślał: „Jestem dzielny!”. Rano obudził się z uczuciem dumy. Mama i tata byli bardzo zadowoleni. – Widzisz, a bałeś się – powiedziała mama, głaszcząc go po głowie. – Każdy nowy krok bywa trudny, ale z wyobraźnią i odwagą wszystko jest możliwe.

Od tej nocy Tofik już nie bał się nocnika. Każdego wieczoru przed snem mówił do niego: „Dobranoc, statku”. Statek stał cichutko obok łóżka i czekał na nocne przygody. A gdy Tofik zasypiał, słyszał ciche pluskanie fal – to jego wyobraźnia płynęła po morzu marzeń.

Tego wieczoru, gdy mama zgasiła światło, Tofik przytulił się do poduszki. Przez okno widać było małe, migoczące gwiazdy. – Dziękuję, gwiazdy, że świecicie – szepnął. A potem zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że jeśli tylko zechce, statek nocnika zawsze będzie na niego czekał. Dobranoc, Tofiku. Dobranoc, mały kapitanie.