Igiełka i niezwykły dzień

— Bajka do czytania —

W małym lesie, pod starym dębem, mieszkał jeżyk o imieniu Igiełka. Igiełka był mały, kolczasty i bardzo wesoły, ale miał jedną nóżkę krótszą od drugiej. Dlatego chodził trochę wolniej niż inne zwierzątka. Czasem smutno mu było, gdy nie mógł nadążyć za przyjaciółmi podczas zabawy.

Pewnego słonecznego poranka wiewiórka Rudzia i zajączek Puszek zaprosili Igiełkę na wyścigi do wielkiej łąki. „Biegnij z nami!” – zawołali. Igiełka spróbował, ale szybko został z tyłu. Rudzia i Puszek pobiegli przodem, nie oglądając się.

Igiełka usiadł na mchu i poczuł, że łezka kapie mu na nosek. Ale wtedy wiatr przyniósł cichy szum traw i zapach kwiatów. Igiełka zamknął oczy i zaczął słuchać. Usłyszał śpiew skowronka, brzęczenie pszczół i szelest liści. „Jaki piękny spokój” – pomyślał.

Nagle zobaczył obok siebie małą biedronkę, która miała tylko trzy nogi. Biedronka uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzę, że też lubisz ciszę. Ja nie mogę szybko latać, ale za to widzę najmniejsze rzeczy. Chodź, pokażę ci tajemne miejsce.”

Igiełka powędrował za biedronką do polany, gdzie rosły najpiękniejsze poziomki. Tam siedział stary żółw, który opowiadał historie o dawnych czasach. Igiełka słuchał z zachwytem. Poczuł, że jego wolniejsze tempo pozwala mu dostrzec to, co inni mijają w pośpiechu.

Po południu przybiegli Rudzia i Puszek, zmęczeni i głodni. „Gdzie się podziewałeś?” – zapytali. Igiełka opowiedział o biedronce i poziomkach. Przyjaciele spojrzeli na siebie i zrozumieli, że Igiełka odkrył coś wyjątkowego. „Możemy iść z tobą następnym razem?” – zapytali.

Od tego dnia zwierzątka bawiły się inaczej. Czasem biegały, a czasem szły powoli, słuchając i patrząc. Igiełka nauczył ich, że nie trzeba być najszybszym, by być szczęśliwym. Każdy ma swoją drogę i swoje dary.

Gdy zapadł zmrok, Igiełka wrócił do swojej norki pod dębem. Mama otuliła go liśćmi i zaśpiewała cichą kołysankę. Przez okno widać było migoczące gwiazdy. Igiełka zamknął oczy i pomyślał: „Jaki piękny był ten dzień”. I zasnął spokojnie, wiedząc, że jest kochany taki, jaki jest.