Tajemnica Plecaka Pana Felka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak tęcza, mieszkała Zosia i Tomek. Uwielbiali się śmiać i psocić – ale czasem ich figle sprawiały innym przykrość. Kiedy pani Kasia z cukierni uśmiechała się do nich, oni chowali jej foremki do ciastek. Kiedy pan Wojtek podlewał kwiaty, oni chlupali wodą w przechodniów. „To tylko zabawa!” – mówili. Ale ojciec Tomka kręcił głową i wzdychał: „Moje dzieci, bycie niegrzecznym to jak noszenie ciężkiego plecaka – na początku jest fajnie, a potem robi się coraz ciężej”.

Pewnego popołudnia rodzeństwo biegło przez park. Zosia chciała zepchnąć kaczkę z pomostu, a Tomek zamierzał skopać liście, które sąsiadka właśnie zgrabiła. Nagle zza krzaka wyskoczył mały, drewniany ptaszek – właściwie to była skrzynka na listy, ale wyglądała jak ptak. Obok niej stał pan Felek, listonosz z siwą brodą i wielkimi, niebieskimi oczami. „Dzieci, dzieci” – powiedział cicho. „Macie ochotę na mały eksperyment?” I podał im swój plecak – stary, zielony, z łatami. „To plecak dobrych uczynków. Należy go nosić przez cały dzień. Ale uwaga – otworzy się tylko wtedy, gdy zrobicie coś dobrego, bezinteresownie”.

Zosia spojrzała na Tomka, a Tomek wzruszył ramionami. „Co w tym takiego? Chyba łatwizna!” – prychnął i zarzucił plecak na ramię. Najpierw stało się coś dziwnego: plecak zrobił się cięższy. „Może od naszych dobrych myśli?” – zaśmiała się Zosia. Ruszyli w stronę placu zabaw. Po drodze Tomek zobaczył, jak mały Franek płacze, bo zgubił misia. Mógł przejść obojętnie, ale wtedy plecak zaczął ciążyć. Westchnął, podszedł do chłopca i pomógł mu znaleźć misia pod ławką. Plecak natychmiast zrobił się lżejszy i lekko zapiszczał – jakby cicho nucił melodię.

Zosia zdziwiła się. „Daj mi go” – powiedziała. Przełożyła plecak na swoje ramiona. Szli dalej i zobaczyli panią Zosię, która niosła wielkie torby z zakupami. Mimo że Zosia zazwyczaj lubiła biegać i krzyczeć, tym razem pomyślała: „A co mi tam?”. Podeszła i zaproponowała: „Pani Zosiu, pomogę!”. Pani Zosia uśmiechnęła się, a plecak znów zapiszczał i stał się lżejszy. „Czuję się jak balon!” – zawołała Zosia radośnie.

Tomek też chciał spróbować. Wzięli plecak na zmianę. Pomogli panu Wojtkowi podlewać kwiaty, potem posprzątali na placu zabaw rozrzucone liście, a nawet nakarmili głodnego kota. Za każdym dobrym uczynkiem plecak stawał się lżejszy, lżejszy, aż w końcu prawie nic nie ważył. A w środku coś cicho dzwoniło, jakby dzwoneczek. „Otwórzmy!” – zawołał Tomek. Kiedy dotknął zamka, plecak sam się rozpiął. W środku leżało... nic. Tylko małe, błyszczące jak gwiazdy ziarenko piasku.

„To ziarenko dobroci” – powiedział pan Felek, który nagle pojawił się obok. „Widzicie: bycie dobrym nie przynosi prezentów, ale sprawia, że wszystko staje się lekkie i radosne. Wasze serca też dziś zrobiły się lżejsze, prawda?” Zosia i Tomek spojrzeli na siebie. Rzeczywiście – nie czuli już złości ani chęci psocenia. W zamian mieli ciepło w brzuchu i ochotę do śmiechu. Od tego dnia, choć czasem figlowali, zawsze pamiętali o plecaku Pana Felka i o tym, że dobroć to najlżejszy bagaż pod słońcem.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Zosia i Tomek usiedli na ganku. Wokół panowała cisza, przerywana tylko cykaniem świerszczy. Tomek westchnął: „Wiesz, chyba wolę być miły. Wtedy plecak jest lekki, a ja mogę biegać bez końca”. Zosia przytuliła go i szepnęła: „Dobranoc, braciszku. Niech twoje sny będą pełne dobroci”. I oboje zasnęli spokojnie, otuleni delikatnym blaskiem gwiazd.