Bajka o niedźwiedziu, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W środku wielkiego lasu mieszkał mały brunatny niedźwiadek o imieniu Brunek. Choć miał troskliwą mamę i wygodną gawrę, często czuł się samotny. Pewnego słonecznego poranka postanowił wyruszyć na poszukiwanie przyjaciela. Zabrał ze sobą tylko mały plecak z miodem i odwagę w sercu.

Brunek szedł leśną ścieżką, rozglądając się uważnie. Nagle usłyszał cichutkie łkanie. Za krzakiem malin siedziała mała sarenka, która zgubiła się swojej mamie. 'Nie płacz' - powiedział Brunek łagodnie - 'Pomogę ci ją znaleźć'. Razem wyruszyli na poszukiwania, a po drodze Brunek opowiadał sarence śmieszne historie.

Po kilku godzinach wędrówki odnaleźli zmartwioną sarnią mamę. 'Dziękuję ci, dzielny niedźwiedziu!' - powiedziała wzruszona. Brunek uśmiechnął się, ale w sercu czuł lekkie rozczarowanie - sarenka miała już swoją rodzinę i nie potrzebowała nowego przyjaciela. Ruszył więc dalej z nadzieją w sercu.

Następnego dnia Brunek spotkał wiewiórkę, która zbierała orzechy na zimę. 'Pomogę ci!' - zawołał radośnie i zaczął wspinać się na drzewo. Niestety, jego niedźwiedzie łapy nie były tak zwinne jak wiewiórcze. Po kilku nieudanych próbach wiewiórka tylko się zaśmiała: 'Jesteś za duży na takie zabawy!'. Brunek westchnął i poszedł dalej.

Wieczorem usiadł nad strumykiem, obserwując odbicie księżyca w wodzie. Nagle usłyszał plusk - to mały bóbr budował tamę. 'Cześć!' - zawołał Brunek - 'Możemy się zaprzyjaźnić?'. Bober spojrzał na niego podejrzliwie: 'Niedźwiedzie lubią ryby, a ja chronię ryby w mojej tamie'. Zanim Brunek zdążył odpowiedzieć, bóbr zniknął pod wodą.

Trzeciego dnia Brunek był już bardzo zmęczony. Usiadł pod starym dębem i zaczął jeść miód z plecaka. Nagle usłyszał cichy szelest. To był jeż, który węszył zapach miodu. 'Chcesz trochę?' - zapytał Brunek, dzieląc się przysmakiem. Jeż z wdzięcznością przyjął poczęstunek, ale szybko się zwinął w kulkę, gdy tylko Brunek zrobił gwałtowniejszy ruch.

Zmartwiony Brunek wracał już do domu, gdy nagle usłyszał znajomy głos: 'Brunek! Gdzie byłeś?'. To jego mama niedźwiedzica szukała go od dwóch dni. 'Szukałem przyjaciela' - wyznał smutno. Mama przytuliła go mocno: 'Przyjaciele przychodzą, gdy najmniej się ich spodziewasz. A tymczasem zawsze masz mnie!'.

Tej nocy, gdy Brunek zasypiał w bezpiecznej gawrze, usłyszał ciche pukanie. Za drzwiami stał młody wilczek: 'Słyszałem, że szukasz przyjaciela. Ja też jestem sam...'. Brunek uśmiechnął się szeroko i zaprosił wilczka do środka. Tak zaczęła się ich przyjaźń, która przetrwała wiele zim i wiele przygód.