Miodowe sekrety niedźwiedziej rodziny

— Bajka do czytania —

W wielkim lesie, gdzie sosny sięgały chmur, a strumyk śpiewał cichutkie piosenki, mieszkała rodzina niedźwiedzi: tata Mruczysław, mama Łagodna i mały Bruniś.

Każdego ranka Bruniś budził się z promykiem słońca na pyszczku i biegł sprawdzać, czy w ulu przy starym dębie pojawił się nowy miód. Mama Łagodna uśmiechała się i mówiła: „Pamiętaj, synku, miód jest słodki, ale słodsza jest radość z dzielenia się nim.”

Pewnego dnia Bruniś odkrył w dziuplastej sośnie wielki skarb – złocisty plaster miodu, który kapał prosto na liście. „Mój! Tylko mój!” – szepnął i postanowił nikomu nie mówić o znalezisku.

Po południu do misiowej nory przyszła wiewiórka Rudaska z zapytaniem, czy nie mają odrobiny miodu dla jej chorego dziadka. Bruniś schował się za mamą i powiedział: „Nie mamy, wszystko się skończyło.”

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Bruniś poszedł potajemnie do swojej dziupli. Ale ku swemu zdziwieniu zobaczył, że miód zaczął gęstnieć i robić się gorzki. „Dlaczego tak smakuje?” – zastanawiał się z żalem.

Wtedy zza gałęzi wyłonił się stary puchacz mądrala. „Miód dzielony z serca jest słodki, a chowany tylko dla siebie staje się gorzki od samotności. Podziel się, a zobaczysz, co się stanie.”

Bruniś wziął głęboki oddech, nabrał miodu do liścia i pobiegł do nory Rudaski. Dziadek wiewiórka uśmiechnął się, a mała wiewióreczka podskoczyła z radości. Nagle miód w liściu Brunisia znów stał się złocisty i słodki.

Tej nocy cała niedźwiedzia rodzina usiadła na polanie i patrzyła w gwiazdy. Tata Mruczysław głaskał Brunisia po futerku, a mama Łagodna nuciła kołysankę. „Dzielenie się to najpiękniejszy miód świata” – wyszeptał Bruniś i zasnął spokojnie pod migoczącym niebem.