Skrzat Leśny i Tajemnica Szumiącego Źródła

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, a wiatr szeptał tajemnice, mieszkał mały skrzat o imieniu Leśny. Miał on zieloną czapeczkę z żołędzia i buty z kory brzozowej. Każdego ranka budził się wraz ze śpiewem ptaków i szedł sprawdzać, czy wszystkie drzewa i kwiaty mają się dobrze.

Pewnego dnia Leśny usłyszał cichy, smutny szmer. To było Szumiące Źródło, które biło w samym sercu lasu. Źródło płakało, bo woda w nim stała się mętna i brudna. „Co się stało?” – zapytał Leśny. Źródło odpowiedziało: „Ludzie zostawili śmieci, a wiatr przyniósł brudne chmury. Nie mogę już dawać czystej wody zwierzętom i roślinom.”

Leśny postanowił działać. Najpierw poszedł do rodziny wiewiórek, które mieszkały w dziupli starego dębu. „Pomóżcie mi oczyścić źródło” – poprosił. Wiewiórki zgodziły się i zaczęły zbierać suche liście i patyki, które blokowały dopływ wody.

Potem skrzat spotkał srokę, która uwielbiała błyszczące rzeczy. „Sroko, twoje piórka są piękne, ale źródło potrzebuje twojego dzioba, by wyjąć z niego plastikowe butelki” – powiedział Leśny. Sroka, choć trochę dumna, zgodziła się pomóc, bo wiedziała, że czysta woda jest ważniejsza niż błyskotki.

Razem z wiewiórkami i sroką Leśny wyjął z wody stare puszki, folie i gałęzie. Potem poprosił wiatr, by rozwiał chmury, a słońce, by ogrzało źródło. Powoli woda znów stała się przejrzysta i zaczęła radośnie szemrać.

Kiedy źródło znów było czyste, Leśny usiadł na kamieniu i patrzył, jak ptaki piją wodę, a jelenie przychodzą się napić. Zrozumiał, że każdy, nawet najmniejszy, może pomóc naturze. Wystarczy tylko chcieć słuchać jej potrzeb.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Leśny wrócił do swojej norki pod korzeniami buku. Położył się na mchu z mchu i zamknął oczy. Szumiące Źródło śpiewało mu cichą kołysankę, a las otulił go spokojem. Dobranoc, mały skrzacie – szepnęły drzewa. I tak zasnął, wiedząc, że natura jest przyjacielem, o którego trzeba dbać.