Niedźwiedzie i gwiazda cierpliwości

— Bajka do czytania —

W lesie nad rzeką mieszkał mały niedźwiadek o imieniu Tupi. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawskie oczy. Każdego ranka patrzył, jak tata niedźwiedź zręcznie łowi ryby, i marzył, że sam kiedyś tak potrafi.

Pewnego dnia Tupi postanowił spróbować. Wziął w łapki wędkę i usiadł na kamieniu nad wodą. Czekał i czekał, ale ryby nie chciały brać. Po chwili zniecierpliwił się i tupnął łapką: – To wcale nie działa! – zawołał zły.

Wtedy zza krzaków wyszła stara niedźwiedzica, pani Ruda. Miała siwe bokobrody i mądre oczy. – Mały przyjacielu – powiedziała łagodnie. – Łowienie ryb to nie tylko siła, ale też cierpliwość. Musisz usiąść spokojnie i poczekać.

Tupi westchnął, ale postanowił posłuchać rady. Usiadł wygodnie na kamieniu, zamknął oczy i wsłuchał się w szum wody. Minęła chwila, potem druga, a on cierpliwie trzymał wędkę. Nagle poczuł szarpnięcie!

Z całych sił pociągnął wędkę i wyciągnął małą, srebrzystą rybkę. Była taka piękna, że Tupi aż podskoczył z radości. – Udało się! – krzyknął. Pani Ruda uśmiechnęła się i pokiwała głową: – Widzisz, cierpliwość popłaca.

Tupi wypuścił rybkę z powrotem do wody, bo była jeszcze mała. Ale w sercu czuł dumę. Wrócił do mamy i taty, którzy czekali na niego w jaskini. Opowiedział im o swojej przygodzie, a oni przytulili go mocno.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się gwiazdy, Tupi leżał na mchu przed jaskinią. Patrzył w niebo i myślał o tym, jak ważne jest, by nie poddawać się za szybko. Gwiazdy migotały jak iskierki nadziei.

Mama niedźwiedzica otuliła go ciepłym futerkiem i zaśpiewała cichą kołysankę. Tupi zamknął oczy, a gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie. Wiedział, że jutro znów spróbuje, a dziś śni mu się o wielkiej, srebrnej rybie. Dobranoc, mały niedźwiadku.