Miś Tuliś i miodowe słonko

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, tam gdzie sosny sięgają nieba, mieszkał mały niedźwiadek o imieniu Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i okrągły brzuszek, który czasem burczał z głodu.

Pewnego dnia Tuliś znalazł pod wielkim dębem słoik pełen złotego, pachnącego miodu. Bardzo się ucieszył, bo miód był jego ulubionym przysmakiem.

Gdy już miał zanurzyć łapkę w słoiku, usłyszał cieniutki głosik: „Czy mogę trochę?” To była mała wiewiórka Kizia, która patrzyła na niego wielkimi, błyszczącymi oczkami.

Tuliś pomyślał chwilę: sam chciał zjeść wszystko, ale widział, że Kizia też jest głodna. Uśmiechnął się szeroko i powiedział: „Oczywiście, dziel się ze mną!”

Usiedli razem na mchu, maczali łapki w miodzie i jedli, mlaskając z radości. Kizia podziękowała mu ściskiem futrzastej łapki.

Niedługo potem dołączył do nich zajączek Florek, a Tuliś znowu zaprosił go do wspólnej uczty. Miodu powoli ubywało, ale uśmiechów przybywało z każdą chwilą.

Kiedy słoik był już pusty, wszyscy mieli brzuszki pełne i serca lekkie jak piórka. Tuliś zrozumiał, że dzielenie się nie tylko smakuje lepiej, ale też sprawia ogromną radość.

Gdy nastał wieczór, Tuliś położył się w swojej przytulnej jaskini, a nad lasem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Zamknął oczka i pomyślał: „Jaki to był piękny dzień”. I zasnął spokojnie, śniąc o miodowych chmurkach.