Bajka o małym niedźwiadku i gwieździe przyjaźni

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym sosen i jagód mieszkał mały niedźwiadek o miękkim, brązowym futerku. Miał na imię Miś i uwielbiał zbierać maliny, ale najbardziej lubił patrzeć na gwiazdy, które wieczorem rozświetlały niebo nad jego legowiskiem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Miś usłyszał ciche pukanie do drzwi. To był jego przyjaciel Krecik, który trzymał w łapkach małą, srebrną gwiazdkę. „Znalazłem ją w norze!” – powiedział podekscytowany. Gwiazdka migotała delikatnym blaskiem, jakby chciała opowiedzieć swoją historię.

Miś i Krecik usiedli na mchu i przyglądali się gwiazdce. „Może zgubiła drogę do nieba?” – zastanawiał się Miś. Postanowili pomóc jej wrócić. Krecik zaproponował, by wejść na najwyższe drzewo, a Miś zgodził się z radością.

Wspinali się powoli, a po drodze spotkali sowę, która powiedziała: „Aby gwiazdka wróciła na swoje miejsce, musicie podarować jej coś od serca”. Miś pomyślał o swojej ulubionej malinie, a Krecik o kamyku w kształcie serca. Położyli je obok gwiazdki, która nagle zajaśniała jaśniej.

Nagle gwiazdka uniosła się w powietrze i poleciała prosto na niebo, łącząc się z innymi gwiazdami. Wtedy z nieba spłynął ciepły blask, który otulił Misia i Krecika. „Dziękuję!” – szepnął wiatr. Miś poczuł, że zrobił coś ważnego – pomógł przyjacielowi i gwiazdce.

Gdy wrócili do legowiska, Krecik powiedział: „Dziś nauczyliśmy się, że dzielenie się tym, co mamy, czyni świat jaśniejszym”. Miś przytulił go i obiecał, że zawsze będą sobie pomagać. Potem położyli się na miękkim mchu i patrzyli na gwiazdy przez okno.

„Dobranoc, Kreciku” – szepnął Miś, a jego oczy zrobiły się ciężkie. Krecik odpowiedział cicho: „Dobranoc, Misiu. Śpij spokojnie”. Gwiazdy na niebie mrugały do nich przyjaźnie, a księżyc kołysał las do snu. Wszystko wokół otuliła cisza i spokój.

I tak mały niedźwiadek zasnął, wiedząc, że przyjaźń i dobre uczynki są jak gwiazdy – zawsze świecą, nawet gdy je zamkniemy oczy.