Mały Miś i nocne szepty

— Bajka do czytania —

W lesie, w ciepłej jaskini, mieszkał mały Miś. Miał mięciutkie futerko i duże, okrągłe oczy. Każdego wieczoru mama kładła go spać, ale dziś Miś nie mógł zasnąć. Usłyszał coś – szum, szept i ciche pohukiwanie. Zaciekawił go ten dziwny koncert.

– Mamo, co to za hałas? – zapytał Miś, wyglądając spod kocyka. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go mocno. – To wiatr, mój mały. Tańczy między drzewami i śpiewa im kołysanki. Posłuchaj – szu, szu, szu. Miś nadstawił uszu i usłyszał łagodny szmer.

– A to drugie? – Miś wskazał łapką w stronę otworu jaskini. Z ciemności dobiegło „hu, hu” – trochę śmieszne, trochę tajemnicze. – To sowa Hania – odparła mama. – Uczy się nowej piosenki przed snem. Może zaprosi cię do chóru jutro.

Miś uśmiechnął się na myśl o śpiewaniu z sową. Ale wtedy usłyszał jeszcze coś – cichutkie pluskanie, jakby krople tańczyły na kamieniach. – A to? – szepnął. – Strumyk Srebrna Wstążka – powiedziała mama. – Płynie przez las i opowiada historie o rybkach. Słuchaj: plum, plum.

Miś zamknął oczy i wsłuchał się w te dźwięki. Wiatr, sowa i strumyk – wszystkie brzmiały już znajomo. Nie były straszne, tylko trochę nowe. Mama pogłaskała go po głowie. – Każdy dźwięk to przyjaciel – szepnęła. – Oni też szykują się do snu.

Miś ziewnął szeroko. Jego powieki zrobiły się ciężkie jak dwa małe kamienie. – Mamo, a czy oni też mają mamy? – zapytał sennie. – Oczywiście – odpowiedziała Mama Miś. – Wiatr ma chmury, sowa ma gniazdo, a strumyk ma źródło. Wszyscy są otoczeni miłością.

– Dobranoc, wietrze – wyszeptał Miś. – Dobranoc, sowo. Dobranoc, strumyku. I ty mamo. – Dobranoc, mój mały misiu – odrzekła mama, całując go w czoło. Miś przytulił się do jej futra i poczuł, że jest bezpieczny.

I tak mały Miś zasnął, a nad lasem rozbłysły gwiazdy. Każda z nich mrugała do niego przyjaźnie, jakby mówiła: „Śpij spokojnie, mały przyjacielu. Dobranoc.”