Bajka o niedźwiedziach, które odkryły siłę współpracy

— Bajka do czytania —

W głębokiej puszczy, gdzie sosny sięgały nieba, a strumienie śpiewały cicho, mieszkała rodzina niedźwiedzi. Byli tam tata Miś, mama Niedźwiedzica i dwóch małych braci: Kuba i Bruno. Kuba był duży i silny, Bruno mały i sprytny. Często się kłócili, każdy chciał być najlepszy.

Pewnego słonecznego poranka tata Miś powiedział: „Dzieci, w ulu na starej sośnie jest miód. Musicie go zdobyć, bo zapasy się kończą.” Kuba od razu krzyknął: „Ja to zrobię sam! Jestem najsilniejszy!” Bruno westchnął: „A ja jestem za mały…” Tata uśmiechnął się i dodał: „Może razem będzie wam łatwiej.”

Kuba pobiegł przodem, tupiąc głośno. Drzewo było wysokie, a pień śliski od mchu. Niedźwiadek wspiął się na kilka metrów, ale łapy mu się ześlizgiwały. „Ała!” – krzyknął, spadając na miękką trawę. Bruno podszedł i zapytał: „Może pomogę? Potrzymam ci nogi.” Kuba burknął: „Nie potrzebuję pomocy!” I znów spróbował sam.

Za trzecim razem Kuba był już zmęczony. Wtedy Bruno cicho powiedział: „Bracie, ja nie jestem silny, ale mogę podać ci patyk, żebyś się podciągnął.” Kuba spojrzał na niego. „No dobra, spróbujmy.” Bruno przyniósł długą, mocną gałąź. Kuba wbił ją w ziemię i z jej pomocą wspiął się wyżej. „Działa!” – ucieszył się.

Kiedy Kuba dotarł do dziupli, zobaczył duży plaster miodu. Ale był za ciężki, żeby go samemu unieść. „Bruno! Podaj mi sznur z liści!” – zawołał. Bruno szybko uplótł sznur i rzucił go bratu. Razem opuścili plaster na dół. Miód był słodki i złocisty. Bracia uśmiechnęli się do siebie.

W drodze do domu Kuba niósł plaster, a Bruno zbierał jagody na deser. Nagle usłyszeli szelest. Z krzaków wyskoczył zajączek i krzyknął: „Pomocy! Wilk goni moją mamę!” Kuba od razu postawił plaster i powiedział: „Bruno, ja zatrzymam wilka, a ty zaprowadź zajączka do nory.” Bruno skinął głową i pobiegł z zajączkiem.

Kuba stanął na ścieżce, nastroszył sierść i ryknął potężnie. Wilk przestraszył się i uciekł w las. Kiedy Bruno wrócił, powiedział: „Byłeś dzielny, bracie.” Kuba odpowiedział: „A ty byłeś mądry i szybki. Razem jesteśmy lepsi.” Wrócili do domu z miodem i jagodami, dumni ze swojej współpracy.

Wieczorem cała rodzina niedźwiedzi usiadła przy ognisku. Mama Niedźwiedzica pogłaskała synów: „Widzę, że nauczyliście się, że siła i spryt razem dają najwięcej.” Tata Miś dodał: „I że pomaganie innym też jest ważne.” Kuba i Bruno przytulili się do rodziców, czując ciepło i miłość. Nad lasem zapadła cisza, a gwiazdy mrugały radośnie.