Bajka o myszce Miki

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce pod starym dębem mieszkała myszka Miki. Miki była bardzo ciekawska i uwielbiała odkrywać nowe rzeczy, ale czasami zapominała, że nie wszystko jest tylko dla niej.

Pewnego słonecznego poranka Miki wybrała się na spacer po lesie. Szła wąską ścieżką, gdy nagle jej łapka natknęła się na coś twardego i błyszczącego. Był to mały, srebrzysty kamyk, który mienił się w promieniach słońca jak gwiazda. Miki podniosła go i poczuła przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele.

Zaciekawiona, przetarła kamyk łapką i szepnęła: „Chciałabym dostać kawałek pysznego sera!”. W jednej chwili przed nią pojawił się złocisty plaster sera. Miki aż pisnęła z radości i zjadła go ze smakiem. „To magiczny kamyk!” – pomyślała i postanowiła zabrać go do domu.

Przez następne dni Miki używała kamyka tylko dla siebie. Życzyła sobie najpiękniejszego koca z mchu, najsłodszych malin i nowej poduszki z pierza. Cieszyła się, ale czuła, że czegoś jej brakuje. Przyjaciele pytali, skąd ma te wszystkie rzeczy, ale Miki milczała, bo bała się, że kamyk przestanie działać, jeśli się nim podzieli.

Pewnego dnia spotkała swojego przyjaciela, jeżyka Kolczatka. Kolczatek był smutny, bo po gwałtownej burzy jego domek został zniszczony. „Nie mam gdzie mieszkać” – powiedział cichutko. Miki poczuła, że jej serduszko ściska się z żalu. Chciała pomóc, ale bała się, że jeśli użyje kamyka dla kogoś innego, straci jego magię.

Jednak widząc łzy w oczkach Kolczatka, Miki westchnęła i wyciągnęła kamyk. „Chcę, żeby Kolczatek miał ciepły i bezpieczny domek” – szepnęła. Natychmiast pojawił się mały, uroczy dom z liści, gałązek i mchu. Kolczatek uśmiechnął się szeroko i przytulił Miki. Miki poczuła wtedy wielką radość, większą niż przy każdym swoim życzeniu.

Następnego dnia Miki spotkała wiewiórkę Rudzielkę, która zbierała orzechy, ale plecionka jej koszyka się podarła. Miki bez namysłu użyła kamyka, by naprawić koszyk. Potem pomogła sowie Zosi, która potrzebowała lampki do czytania bajek. Kamyk spełniał każde dobre życzenie, a im więcej Miki pomagała, tym mocniej świecił i był cieplejszy.

Miki zrozumiała, że magiczny kamyk działa tylko wtedy, gdy robi się coś dla innych. Gdy próbowała życzyć czegoś tylko dla siebie, kamyk pozostawał zimny i matowy. „Magia nie polega na posiadaniu, ale na dawaniu” – pomyślała Miki i uśmiechnęła się do swoich przyjaciół, którzy otoczyli ją wdzięcznością.

Od tego dnia Miki używała kamyka, by pomagać innym. W lesie zapanowała radość i zgoda. Zwierzęta wspierały się nawzajem, a Miki była najszczęśliwszą myszką na świecie, bo miała przyjaciół, którzy zawsze mogli na nią liczyć. Kamyk nadal błyszczał, ale teraz jaśniał odblaskiem dobroci, a nie samolubstwa.

Gdy zapadł wieczór, Miki wróciła do swojej norki. Położyła się na miękkim posłaniu, a przez okienko wpadało migotanie gwiazd. Zamknęła oczy, czując ciepło w sercu, i pomyślała: „Jak dobrze mieć przyjaciół i móc im pomagać”. Wkrótce odpłynęła w krainę snu, gdzie czekały na nią nowe, pełne magii przygody.