Chmurka Kropelka i dzień bez narzekania

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na niebie pełnym chmur, mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Była śliczna – puszysta i biała jak wata cukrowa, ale miała wielki problem: uwielbiała narzekać.

Kropelka narzekała na wszystko. Gdy wiał wiatr, mówiła: „Och, znów ten wiatr mnie rozdmuchuje!” Gdy świeciło słońce, skarżyła się: „Jestem za mała, zaraz wyparuję!” Gdy padał deszcz, marudziła: „Znowu jestem za ciężka i muszę spadać!” Inne chmurki próbowały ją pocieszać, ale Kropelka tylko kręciła noskiem.

Pewnego słonecznego poranka Kropelka znów zaczęła narzekać na gorąco. „Nie chcę tu być! Słońce jest okropne!” – powiedziała i odpłynęła daleko, szukając cienia. Ale im dalej płynęła, tym bardziej czuła się zagubiona. W końcu zatrzymała się nad małym, suchym polem.

Na polu rosła samotna, mała stokrotka. Listki miała zwieszone, a płatki zwiędnięte. „Proszę cię, chmurko” – szepnęła stokrotka – „Jestem taka spragniona. Daj mi kropelkę wody, a odżyję.” Kropelka wzruszyła ramionami: „Jestem tylko malutką chmurką, nic nie mogę zrobić.”

Ale gdy spojrzała na smutną stokrotkę, coś w niej drgnęło. „Może jednak spróbuję” – pomyślała. Zamknęła oczy i skupiła się, a z jej brzuszka spadła jedna mała kropelka deszczu. Potem druga, trzecia... aż całe pole dostało orzeźwiający prysznic.

Stokrotka podniosła główkę i uśmiechnęła się. „Dziękuję! Jesteś wspaniała!” – zawołała. Kropelka poczuła ciepło w sercu. Po raz pierwszy nie miała ochoty narzekać. Była po prostu szczęśliwa, że mogła komuś pomóc.

Od tego dnia Kropelka zmieniła się. Gdy miała ochotę narzekać, przypominała sobie stokrotkę i to, jak mały gest może zmienić wszystko. Przestała marudzić i zaczęła dostrzegać piękno wokół siebie – błękit nieba, tańczące listki, śpiew ptaków.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kropelka unosiła się cicho nad ziemią. Była spokojna i wdzięczna. Wokół panowała cisza, a ona szeptała: „Dobranoc, świecie.” Zamknęła oczy i zasnęła, kołysana lekkim wietrzykiem.