Myszka Miki i Tęczowe Kamienie

— Bajka do czytania —

Myszka Miki obudziła się pewnego ranka i zobaczyła przed swoją norką coś, co świeciło w słońcu. To były trzy małe, okrągłe kamienie: jeden czerwony, jeden żółty i jeden niebieski. Miki dotknęła czerwonego kamienia i poczuła, jakby ktoś podał jej ciepły kubek mleka. Dotknęła żółtego i zrobiło się jej wesoło, jakby słyszała śpiew ptaków. A niebieski kamień szumiał cicho jak woda w strumyku.

Miki wzięła kamienie do łapki i postanowiła pokazać je swojemu przyjacielowi, zajączkowi Kicu. Kic mieszkał pod starym dębem. Gdy Miki podbiegła do niego, Kic smutno patrzył w ziemię. „Co się stało?” – zapytała Miki. „Zgubiłem swoją ulubioną marchewkę” – odpowiedział Kic. Miki pomyślała o żółtym kamieniu, który dawał jej radość. Wyciągnęła go i podała Kicowi. „Weź, ten kamień sprawi, że poczujesz się lepiej” – powiedziała.

Kic wziął żółty kamień i natychmiast poczuł ciepło w sercu. Uśmiechnął się i powiedział: „Dziękuję, Miki! Teraz wiem, że przyjaciele są ważniejsi niż marchewka.” Miki ucieszyła się, że mogła pomóc. Pobiegła dalej i spotkała wiewiórkę Rudkę, która płakała pod krzakiem. „Mam tyle orzechów, ale nie mam z kim się nimi podzielić” – szlochała Rudka. Miki wyciągnęła czerwony kamień. „Ten kamień daje ciepło. Może ogrzeje twoje serce, gdy podzielisz się orzechami?” – zaproponowała.

Rudka wzięła czerwony kamień, a jej oczy zaświeciły. „Masz rację! Pójdę do Kica i podzielę się orzechami” – zawołała radośnie i pobiegła w stronę dębu. Miki została sama z niebieskim kamieniem. Usiadła na trawie i patrzyła, jak kamień mieni się w słońcu. Wtedy usłyszała ciche piski: to mała myszka, Chrupcia, szukała swojej mamy. „Nie martw się, Chrupciu” – powiedziała Miki, kładąc niebieski kamień obok. „Ten kamień szumi jak woda w strumyku. Posłuchajmy razem, a mama na pewno cię znajdzie.”

Chrupcia przytuliła się do Miki i wsłuchała w szum kamienia. Po chwili zza krzaków wybiegła mama Chrupci. „Dziękuję, Miki!” – pisnęła Chrupcia i pobiegła w jej objęcia. Miki została sama, ale wcale nie czuła się samotna. Zrozumiała, że dzielenie się kamieniami sprawiło, że wszyscy byli szczęśliwi. Pobiegła do domu, gdzie na stole czekała na nią miseczka z malinami. Mama mysz uśmiechnęła się i pogłaskała Miki po głowie.

Wieczorem Miki położyła się do łóżka. Za oknem świeciły gwiazdy, a na parapecie leżały trzy kamienie – już nie świeciły tak mocno, ale Miki wiedziała, że ich magia jest w sercach przyjaciół. Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, kamienie. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem wspomnień.