Myszka Pola i jej wielkie serce

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego, zielonego lasu, pod korzeniami starego dębu, mieszkała mała myszka o imieniu Pola. Była szara, puchata i taka malutka, że czasem – gdy biegła po ściółce – nikt jej nie zauważał. Pola czuła się przez to trochę smutna.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc zaczął wschodzić nad lasem, Pola postanowiła wyjść ze swojej noreczki. „Może znajdę coś, co udowodni, że nie jestem taka mała i nieznacząca” – pomyślała, wąsikami dotykając rosy na liściach.

Po chwili usłyszała cichutkie popiskiwanie. To mała sikorka, która zaplątała się w jeżyny. „Nie mogę się wydostać” – zaćwierkała ze strachem. Pola bez wahania przegryzła kolczastą gałąź swoimi małymi, ostrymi ząbkami. Sikorka wyfrunęła i zaśpiewała jej dziękczynną piosenkę.

Potem, idąc dalej, spotkała biedronkę, która miała na skrzydełku plamkę z mleczy. „To nie plamka, to gwiazdka” – powiedziała Pola i łagodnie oczyściła ją trawką. Biedronka uśmiechnęła się, a jej czerwone skrzydełka zrobiły się znów piękne.

W końcu, gdy zmęczona usiadła pod stokrotką, zobaczyła wielkiego lisa. Ale lis nie był straszny – miał zranioną łapkę. Pola rozerwała płatek stokrotki i owinęła nim ranę. Lis polizał jej mały ogonek z wdzięcznością.

Gdy wróciła do swojej norki, zrozumiała coś ważnego: nie trzeba być dużym, żeby być potrzebnym. Każde dobre uczucie, każda pomoc – nawet malutka – rozświetla las jak gwiazdy na niebie.

Tej nocy Pola wtuliła się w miękki listek, patrząc przez okienko z kory na migoczące gwiazdy. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Z każdym mrugnięciem oka czuła, jak sen oplata ją ciepłym kocykiem. „Dobranoc, leśne przyjaciółki” – szepnęła. I malutka myszka zasnęła tak spokojnie, jak nigdy przedtem.

A nad lasem księżyc cicho tańczył z obłokami, a gwiazdy śpiewały swoją usypiającą melodię – specjalnie dla Poli i dla wszystkich dzieci, które właśnie zamykają oczy.