Muminek i zaczarowany ogród

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Muminek obudził się i od razu wyjrzał przez okno. W ogrodzie pod jabłonią coś błyszczało – małe, złote światełko tańczyło między trawami. Muminek zaciekawiony wyskoczył z łóżka i pobiegł na zewnątrz.

Gdy zbliżył się do jabłoni, zobaczył, że światełko pochodzi z maleńkiego, przezroczystego kamyka, który leżał na liściu koniczyny. Kamyk mienił się wszystkimi kolorami tęczy, a wokół niego rosły kwiaty o niezwykłych kształtach – jedne były okrągłe jak księżyc, inne długie jak ogon Włóczykija. „Skąd się tu wziąłeś?” – szepnął Muminek, ale kamyk tylko rozbłysnął mocniej.

Muminek pobiegł po Małą Mi, która zawsze wiedziała więcej od innych. „To magiczny kamień” – powiedziała Mała Mi, poprawiając swoją czerwoną sukienkę. „Słyszałam o nim od pradziadka. Podobno spełnia jedno życzenie, ale tylko jeśli dasz go komuś innemu, samemu nie korzystając.” Muminek zamyślił się: mógłby poprosić o domek na drzewie albo o zapas pysznych naleśników, ale wiedział, że to nie byłoby fair.

Postanowił poradzić się Włóczykija, który siedział nad rzeką i grał na harmonijce. „Kamień? Hm” – mruknął Włóczykij, nie odrywając wzroku od wody. „Najlepiej podaruj go komuś, kto naprawdę go potrzebuje. Może Filifionka, która martwi się o swój ogródek? Albo Ryjek, który ciągle gubi swoje rzeczy?” Muminek skinął głową – to był dobry pomysł.

Poszli więc do Filifionki. Jej ogródek był smutny, bo od kilku dni nie padał deszcz, a kwiaty więdły. Muminek wręczył jej kamień. „Weź go, Filifionko, i pomyśl życzenie, żeby twój ogród znów był piękny.” Filifionka spojrzała na kamień, potem na Muminka i uśmiechnęła się. „Dziękuję, ale wolałabym pomyśleć życzenie, żeby wszyscy moi przyjaciele byli szczęśliwi.” Kamień rozbłysnął jasno, a wokół Filifionki zakwitły nowe kwiaty, nawet piękniejsze niż wcześniej.

Wieczorem Muminek wrócił do domu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się w swoim łóżku, a przez okno widać było gwiazdy. „Dobrze, że pomogłem przyjaciółce – pomyślał. – Prawdziwe skarby nie są z kamienia, ale z serca.” Zamknął oczy i zasnął spokojnie, czując ciepło przyjaźni.

Nad doliną Muminków zapadła cicha noc. Gwiazdy migotały jak małe światełka, a jabłoń szumiała cichutko, kołysząc liście do snu. Wszystko było dobrze.