Muminek i Gwiazdka Cierpliwości

— Bajka do czytania —

W Dolinie Muminków słońce świeciło tak jasno, że wszystkie kwiaty uśmiechały się do nieba. Muminek biegał po łące, zbierając poziomki, gdy nagle zobaczył coś magicznego: małą, złotą muszelkę, która mieniła się w trawie.

Muminek podniósł muszelkę i przyłożył ją do ucha. Usłyszał w niej szum morza i cichutki głosik: „Jeśli poczekasz cierpliwie, spełnię twoje marzenie. Ale musisz czekać bez narzekania, aż zachód słońca dotknie gór.”

Muminek bardzo chciał, żeby marzenie się spełniło, ale czekanie wydawało mu się trudne. Pobiegł do Małej Mi, która skakała na trampolinie. „Pobaw się ze mną!” – zawołał. „Ale najpierw muszę poczekać do zachodu słońca” – dodał.

Mała Mi zaśmiała się: „Czekanie jest nudne! Lepiej skaczmy!” Muminek jednak postanowił spróbować. Usiadł na kamieniu i zaczął obserwować chmury. Zobaczył, że jedna chmura wygląda jak smok, a druga jak statek.

Po chwili dołączył do niego Włóczykij. „Widzę, że ćwiczysz cierpliwość” – powiedział. „To jak gra: im dłużej czekasz, tym większa nagroda. Możesz liczyć mrówki albo rysować patykiem na piasku.”

Muminek zaczął rysować wzory na ziemi. Nagle zobaczył, że z jego rysunku wyrosła mała stokrotka. „Patrz, Włóczykiju! Kiedy czekam, dzieją się małe cuda!” – zawołał zachwycony.

Słońce powoli chowało się za górami, a niebo zrobiło się różowe. Muminek wziął muszelkę i szepnął: „Czekałem cierpliwie.” Wtedy muszelka rozbłysła złotym światłem, a z jej wnętrza wyleciały setki maleńkich, świecących gwiazdek, które ułożyły się w tęczę nad Doliną.

Muminek uśmiechnął się i pomyślał, że czekanie wcale nie było nudne – było jak przygoda, podczas której odkrył, że wokół dzieje się tyle pięknych rzeczy. Położył się na trawie, patrząc w gwiazdy, i zasnął spokojnie, trzymając muszelkę w dłoni.