Muminek i tajemnica tęczowego kamienia

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Muminek szedł wzdłuż strumienia, podskakując wesoło. Nagle wśród kamyków coś zalśniło – mały, okrągły kamień mienił się kolorami tęczy.

Muminek pochylił się i ostrożnie wziął kamień do łapki. Był ciepły i gładki, a w słońcu błyszczał jak małe światełko. – Jaki piękny! – szepnął zachwycony.

Pobiegł do domu, żeby pokazać go Mamie Muminka. – Mamo, zobacz! Znalazłem coś wyjątkowego! – zawołał. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. – To prawda, kochanie. Ten kamień jest naprawdę magiczny.

Muminek schował kamień do kieszeni i poszedł do ogrodu. Spotkał tam Pana Paszczaka, który smutno siedział na ławce. – Co ci jest? – zapytał Muminek. – Zgubiłem moje okulary i nie widzę książki – odpowiedział Pan Paszczak.

Muminek pomyślał chwilę, a potem wyjął swój tęczowy kamień. – Weź go, proszę. Kiedy na niego patrzysz, wszystko wydaje się jaśniejsze. Może pomoże ci znaleźć okulary? Pan Paszczak wziął kamień i uśmiechnął się.

Po chwili okulary znalazły się pod ławką. – Dziękuję, Muminku! – powiedział Pan Paszczak i oddał kamień. Muminek poczuł ciepło w sercu. Wtedy zobaczył małą Myszkę, która płakała, bo rozsypała jagody.

Muminek znów wyjął kamień. – Zobacz, jaki kolorowy. Może zbierzemy jagody razem? Myszka przestała płakać i uśmiechnęła się. Razem szybko napełnili koszyczek.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Muminek położył się do łóżka. Trzymał kamień w łapce i myślał o tym, jak wiele radości sprawiło mu dzielenie się nim. Zamknął oczy, a przez okno wpadały gwiazdy. – Dobranoc, mamo – szepnął i zasnął spokojnie.