Muminek i gwiazdka przyjaźni

— Bajka do czytania —

W Dolinie Muminków zapadał wieczór. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a mały Muminek siedział na werandzie i patrzył w górę.

– Mamo, dlaczego gwiazdy są takie małe? – zapytał cichutko. Mama Muminka uśmiechnęła się i powiedziała: – Bo są daleko, ale każdej nocy świecą dla nas, żebyśmy wiedzieli, że nie jesteśmy sami.

Nagle z krzaków wyskoczył Włóczykij. Miał w ręku małą, błyszczącą muszelkę. – Popatrz, Muminku! Znalazłem coś wyjątkowego. Możemy się tym bawić – powiedział.

Muminek wziął muszelkę i przyłożył do ucha. Usłyszał szum morza. – To jakby morze opowiadało bajkę – zachwycił się. – Pokażę ją Ryjkowi!

Pobiegli do domku Ryjka. Ryjek właśnie kończył rysować kredą na płocie. – Ojej, jaka piękna! – zawołał, oglądając muszelkę. – Możecie pożyczyć mi ją na chwilę?

Muminek skinął głową. – Jasne, możemy się nią dzielić. Wtedy wszyscy mamy radość – powiedział. Ryjek narysował muszlę na płocie, a potem oddal ją z uśmiechem.

Wieczorem cała trójka usiadła na werandzie. Mama Muminka przyniosła kubki z ciepłym mlekiem. Patrzyli w gwiazdy, a muszelka leżała między nimi. – Dziś nauczyliśmy się, że dzielenie się jest fajne – szepnął Muminek.

Gwiazdy mrugały przyjaźnie. W Dolinie zrobiło się cicho i ciepło. Muminek zamknął oczy, a wokół niego unosił się spokojny sen. Dobranoc, Muminku, dobranoc, gwiazdy.