Bajka o mrówkach, które zbudowały most

— Bajka do czytania —

W mrowisku pod starym dębem mieszkała mała mrówka o imieniu Maja. Była bardzo pracowita, ale też uparta – chciała wszystko robić sama. Pewnego dnia usłyszała, że mrówki z sąsiedniego wzgórza mają problem: strumień wezbrał po deszczu i odciął je od zapasów jedzenia. Maja postanowiła pomóc, ale po swojemu.

Maja pobiegła nad strumień i zaczęła nosić pojedyncze źdźbła trawy, próbując zbudować most. Pracowała od rana do wieczora, ale woda zabierała jej źdźbła. Zmęczona i smutna usiadła na kamieniu. Wtedy podeszła do niej starsza mrówka, Tekla, i zapytała: – Dlaczego robisz to sama, Majo? Mrówki są silne razem, nie w pojedynkę.

Maja westchnęła. – Myślałam, że dam radę sama – odpowiedziała cicho. Tekla uśmiechnęła się i pokazała jej, jak mrówki łączą siły: jedna trzyma źdźbło, druga podaje, trzecia układa. Maja przyglądała się i po chwili dołączyła do nich. Razem pracowały szybciej i radośniej.

Następnego dnia Maja obudziła się wcześnie i pobiegła nad strumień. Zobaczyła, że inne mrówki już zaczęły budować most. Każda niosła coś małego: igiełkę sosny, kawałek kory, listek. Maja poczuła, że jej serce robi się ciepłe. – To jest właśnie siła – pomyślała.

Praca trwała trzy dni. Mrówki pracowały w skupieniu, ale też śpiewały mrówcze piosenki. Maja nauczyła się, że cierpliwość i wytrwałość są jak klej – łączą wysiłek każdej mrówki w coś wielkiego. Kiedy most był gotowy, wszystkie mrówki stanęły w rzędzie i przeszły na drugą stronę, niosąc zapasy.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Maja usiadła z Teklą na pagórku. – Dziękuję, że pokazałaś mi, jak ważne jest działanie razem – powiedziała Maja. Tekla pogłaskała ją po czułkach. – Pamiętaj, Majo: małe kroki wielu mrówek tworzą wielkie dzieła. Każda z nas jest ważna.

Maja zamknęła oczy i słuchała szumu strumienia. Czuła się spokojna i szczęśliwa. Wiedziała, że jutro znów będzie pracować z przyjaciółmi, ale teraz pora na sen. Mrówki w mrowisku już spały, a nad dębem zapalały się pierwsze gwiazdy.

– Dobranoc, Majo – szepnęła Tekla. – Dobranoc, przyjaciółko – odpowiedziała Maja i zasnęła, marząc o mostach, które można zbudować tylko razem.