Mrówka Mruczka i małe kroki

— Bajka do czytania —

Mruczka była małą mrówką z wielkim sercem. Mieszkała w dużym mrowisku pod starym dębem i każdego dnia patrzyła, jak inne mrówki znoszą do spiżarni ziarenka, listki i małe gałązki. „Ja też chcę pomagać!” – myślała Mruczka, ale jej nóżki były takie krótkie, a ziarenka takie ciężkie.

Pewnego słonecznego poranka Mruczka postanowiła, że przyniesie do mrowiska największy liść, jaki tylko znajdzie. Pobiegła na łąkę, wypatrzyła wielki, zielony liść klonu i złapała go swoimi małymi żuwaczkami. Liść był jednak tak ogromny, że wiatr nim kołysał i ciągnął Mruczkę w lewo i w prawo. Po kilku krokach zmęczona mrówka usiadła na ziemi.

Wtedy podeszła do niej starsza mrówka o srebrzystych czułkach – Babcia Mruwa. „Co się stało, Mruczko?” – zapytała łagodnie. „Chcę przynieść wielki liść, ale jest za ciężki!” – odpowiedziała smutno mrówka. Babcia Mruwa uśmiechnęła się i pokazała jej małe, okrągłe ziarenko leżące obok. „Widzisz to? Każda mrówka zaczyna od małych rzeczy. Zbierz najpierw dziesięć takich ziarenek, a potem zobaczysz, jak silne staną się twoje nóżki.”

Mruczka posłuchała rady i zabrała się do zbierania małych ziarenek. Każde niosła ostrożnie do spiżarni, a potem wracała po następne. Inne mrówki kiwały z uznaniem, a jedna z nich powiedziała: „Mruczka jest wytrwała!”. Kiedy uzbierała dziesięć ziarenek, poczuła, że jej nóżki naprawdę stały się silniejsze.

Następnego dnia Mruczka znów pobiegła na łąkę. Tym razem znalazła liść – trochę mniejszy niż wczoraj, ale w sam raz dla niej. Złapała go i powoli, krok po kroku, poniosła do mrowiska. Mrówki zrobiły jej przejście, a Babcia Mruwa uśmiechnęła się szeroko. „Dobrze ci idzie, Mruczko!” – pochwaliła.

Pod wieczór wszystkie mrówki usiadły na kopcu przed mrowiskiem i patrzyły, jak słońce chowa się za lasem. Mruczka była zmęczona, ale szczęśliwa. Babcia Mruwa pogłaskała ją po główce i powiedziała: „Pamiętaj, Mruczko, małe kroki też prowadzą daleko. Każde ziarenko, każdy liść, każda dobra chwila składa się na wielkie dzieło.”

Mruczka zamknęła oczy i westchnęła cicho. Nad mrowiskiem rozświetliły się pierwsze gwiazdy, a wiatr niósł zapach mchu i koniczyny. Mała mrówka wtuliła się w listkowe łóżeczko i pomyślała: „Jutro znajdę jeszcze jeden listek. A potem jeszcze jeden.” I tak, z uśmiechem na twarzy, zasnęła spokojnie, otulona ciepłem mrowiska i blaskiem gwiazd.

Dobranoc, Mruczko. Dobranoc, mały mrówko.