Bajka o małym chomiku, który nauczył się mówić

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod wielkim dębem mieszkał mały chomik o imieniu Chrupek. Chrupek był bardzo miły i miał dużo pomysłów, ale był też bardzo cichy. Kiedy inni mówili, on tylko słuchał. Kiedy chciał coś powiedzieć, czuł, jakby w jego brzuchu tańczyły małe motylki. Najbardziej bał się, że powie coś głupiego.

Pewnego dnia sowa Zosia zaprosiła wszystkie zwierzęta na wielkie opowiadanie bajek. Każdy miał opowiedzieć swoją ulubioną historię. Chrupek bardzo chciał opowiedzieć o tym, jak znalazł największy żołądź w całym lesie, ale kiedy przyszła jego kolej, zrobił się cały czerwony i tylko pisnął cichutko: „Ja… ja…”. Motylki w brzuchu tańczyły jak szalone.

Po spotkaniu Chrupek poszedł nad strumyk. Usiadł na kamieniu i patrzył, jak woda cicho płynie. Nagle usłyszał szelest. To była wiewiórka Ruda, która zbierała orzechy. „Czemu jesteś taki smutny?” – zapytała. Chrupek westchnął i powiedział: „Bo nie umiem mówić tak ładnie jak inni.” Ruda uśmiechnęła się: „Każdy uczy się mówić po swojemu. Ja kiedyś też bałam się głośno powiedzieć, gdzie schowałam orzechy.”

Ruda zaprowadziła Chrupka do starego dębu, gdzie mieszkał mądry kret Krecik. Krecik był znany z tego, że zawsze wiedział, co powiedzieć. „Chrupek, mówienie to jak sadzenie kwiatów” – powiedział Krecik. „Najpierw trzeba wybrać ziarenko, potem je podlewać, a w końcu zakwitnie. Twoje słowa to twoje ziarenka. Nie muszą być duże, wystarczy, że są twoje.”

Następnego dnia Chrupek postanowił spróbować. Poszedł do ogrodu i zobaczył ślimaka, który nie mógł przejść przez kamień. Chrupek chciał pomóc, ale bał się mówić. W końcu zebrał odwagę i powiedział cichutko: „Mogę ci pomóc?” Ślimak uśmiechnął się i powiedział: „Dziękuję, mały przyjacielu.” Chrupek poczuł, jak motylki w brzuchu tańczą, ale tym razem radośnie.

Każdego dnia Chrupek ćwiczył mówienie. Mówił do kwiatów, do liści, do chmur. Czasem mówił głośno, czasem cicho, ale zawsze mówił. Zauważył, że kiedy mówi, inni go słuchają i odpowiadają. Jego słowa stawały się coraz pewniejsze, jak małe kroki na ścieżce.

Podczas kolejnego spotkania u sowy Zosi Chrupek wstał i powiedział: „Chcę opowiedzieć historię o wielkim żołędziu.” Tym razem jego głos był spokojny, a słowa płynęły jak strumyk. Wszyscy słuchali z uwagą, a na koniec bili brawo. Chrupek uśmiechnął się szeroko – w końcu wiedział, że mówienie to nie tylko dźwięki, ale też dzielenie się swoim światem.

Wieczorem, kiedy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Chrupek położył się w swoim łóżeczku. Zamknął oczy i pomyślał o wszystkich słowach, które dzisiaj powiedział. Były jak małe światełka, które rozświetliły jego dzień. Cicho wyszeptał do księżyca: „Dobranoc, świecie.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że każde jego słowo jest ważne.