Małe kroki Kacperka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju lasu mieszkał Kacperek. Miał okrąglutkie policzki, czuprynkę w kolorze miodu i wielkie, ciekawe oczy. Kacperek umiał już raczkować i siadać, ale najbardziej na świecie marzył o tym, by chodzić jak tata. Każdego dnia patrzył, jak tata stawia długie, pewne kroki i myślał: „Ja też tak chcę!”.

Pewnego słonecznego poranka Kacperek postanowił spróbować. Złapał się krawędzi stołu, podniósł się na nóżki i… puścił. Zrobił jeden mały krok, potem drugi, ale nagle jego nogi się zachwiały i – bęc! – usiadł na miękkim dywanie. Kacperek zrobił zdziwioną minę, ale nie płakał. „To nic – powiedział do siebie – spróbuję jeszcze raz”.

Obok niego usiadł miś Zdzisiek, jego najlepszy przyjaciel. Zdzisiek był starym, pluszowym misiem z łatką na brzuchu. „Wiesz, Kacperku – powiedział miś – ja też kiedyś nie umiałem chodzić. Na początku przewracałem się co chwilę. Ale z każdym upadkiem uczyłem się, jak lepiej utrzymać równowagę.” Kacperek przytulił misia i pomyślał, że skoro miś dał radę, to on też może.

Kacperek znów wstał. Tym razem postanowił chodzić wzdłuż kanapy, żeby mieć się czego złapać. Stawiał małe kroczki – tup, tup, tup – i czuł się coraz pewniej. Nagle zobaczył przed sobą kolorową piłkę. Chciał po nią sięgnąć, ale zapomniał o kanapie i zrobił krok w bok. I znowu wylądował na podłodze. „Ups!” – zaśmiał się Kacperek. „To było śmieszne!”

Mama, która gotowała w kuchni zupę, usłyszała śmiech i wyjrzała przez drzwi. „Kacperku, widzę, że ćwiczysz chodzenie! Pamiętaj, że każdy zaczyna od małych kroczków. Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku.” Kacperek skinął głową i znów się podniósł. Tym razem postanowił dotrzeć do stołu, gdzie leżała jego ulubiona książeczka.

Szedł powoli, krok za krokiem. Czuł, jak jego nóżki stają się silniejsze. Gdy doszedł do stołu, aż podskoczył z radości. „Udało mi się!” – krzyknął. Miś Zdzisiek klasnął pluszowymi łapkami, a mama uśmiechnęła się szeroko. Kacperek zrozumiał, że chodzenie to nie wyścig – ważne, by cieszyć się każdym małym sukcesem.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kacperek leżał w łóżeczku. Miał zmęczone, ale szczęśliwe nóżki. Miś Zdzisiek spał obok, a mama pogłaskała go po głowie. „Dobranoc, mój dzielny chodziku” – szepnęła. Kacperek zamknął oczy, a w jego snach znów stawiał małe kroki – tym razem w stronę księżyca. Cisza otuliła pokój, a gwiazdy mrugały do niego z nieba.