Srebrna tajemnica morza

— Bajka do czytania —

Mała Marysia uwielbiała spędzać wakacje nad morzem. Każdego ranka biegła na plażę, by zbierać muszelki i patrzeć, jak fale tańczą na piasku. Pewnego dnia znalazła coś wyjątkowego – małą srebrną rybkę, która utknęła wśród suchych wodorostów.

Marysia delikatnie wzięła rybkę w dłonie i wrzuciła ją do wody. Rybka ożyła i zamiast odpłynąć, wychyliła głowę i powiedziała: – Dziękuję! Jestem Iskra, strażniczka morskich tajemnic. – Marysia przecierała oczy ze zdumienia. – Morze jest smutne – dodała rybka. – Ludzie zostawiają śmieci, a fale nie mogą być już takie radosne.

Marysia rozejrzała się wokół. Na plaży leżały plastikowe butelki, papierki i porwane siatki. Postanowiła działać. Pobiegła do swoich przyjaciół: Tomka, Zosi i małego Kuby. – Pomóżcie mi posprzątać plażę! – zawołała. Dzieci chętnie się zgodziły.

Wzięli worki i rękawiczki, które mama Marysi dała im wcześniej. Przez całe popołudnie zbierali śmieci. Każdy kawałek plastiku, każdą butelkę wkładali do worka. Nawet mały Kuba znalazł starą oponę i wszyscy razem ją wyciągnęli.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, plaża była czysta jak nigdy dotąd. Iskra, srebrna rybka, wypłynęła na powierzchnię i zatańczyła wśród fal. Woda mieniła się tysiącem barw. – Dziękuję wam – szepnęła rybka. – Morze znów jest szczęśliwe. – Nagle z wody wyskoczyły delfiny i foki, które klaskały płetwami.

Marysia i jej przyjaciele patrzyli z zachwytem. To była najpiękniejsza nagroda – widok czystej plaży i radość morskich stworzeń. Usiedli na piasku, a fale delikatnie obmywały ich stopy. – Obiecujemy dbać o ciebie, morze – powiedziała Marysia. Iskra uśmiechnęła się i zniknęła w głębinie.

Wieczorem Marysia leżała w swoim łóżku. Okno było otwarte, a do pokoju wpadał szum fal. Czuła się lekko i szczęśliwie. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie Iskrę tańczącą wśród gwiazd odbijających się w morzu. Powoli zasnęła, a srebrne fale nuciły jej kołysankę. Dobranoc, Marysiu – szeptało morze.