Muszelka i tajemnica morskiego oddechu

— Bajka do czytania —

Nad brzegiem błękitnego morza mieszkała mała muszelka o imieniu Migotka. Każdego wieczoru siadała na piasku i wsłuchiwała się w szum fal, który brzmiał jak cichy, dobry oddech.

Pewnego dnia muszelka poczuła, że fale są smutne. „Czemu tak cicho szeptasz?” – zapytała. Fala odpowiedziała: „Bo kiedy wieje wiatr, ludzie krzyczą i nie słyszą mnie. A ja chcę tylko kołysać do snu.”

Migotka postanowiła pomóc. Pobiegła do małego krabika, który zbierał muszelki na plaży. „Krabiku, musimy nauczyć wszystkich, że morze mówi cicho, a my mamy słuchać.”

Krabik przytaknął i razem zrobili mały koncert: muszelka dzwoniła delikatnie, krabik stukał kamyczkami, a fala nuciła kołysankę. Wtedy wszystkie dzieci na plaży usiadły i zaczęły słuchać.

„Słyszycie?” – szepnęła muszelka. „Morze oddycha – wdech, wydech. Wdech, wydech. Jak my przed snem.” Dzieci zamknęły oczy i oddychały razem z falą.

Wieczór zrobił się cichy i spokojny. Gwiazdy zapaliły się nad wodą, a księżyc położył srebrny kocyk na fali. Morze uśmiechnęło się do muszelki.

„Dziękuję, Migotko” – szepnęło morze. „Teraz wiem, że czasem trzeba tylko posłuchać, żeby zrozumieć.”

Wtedy muszelka zamknęła swoje małe oczka, a fala cichutko zanuciła jej dobranoc. Na niebie świeciły gwiazdy, a woda oddychała spokojnie – wdech, wydech, wdech, wydech…