Bajka o muszelce, która szukała ciszy

— Bajka do czytania —

Na dnie błękitnego morza, gdzie wodorosty tańczyły z prądem, mieszkała mała muszelka o imieniu Mela. Miała perłową skorupkę i zawsze była ciekawa świata, ale najbardziej ze wszystkiego pragnęła odnaleźć prawdziwą ciszę.

Pewnego dnia Mela postanowiła wypłynąć w podróż. Spotkała kraba Klemensa, który głośno stukał szczypcami o kamienie. – Klemensie, czy wiesz, gdzie znajdę ciszę? – zapytała. Krab roześmiał się i powiedział: – Cisza? Tutaj? Słyszysz tylko szum fal i moje stukanie!

Mela popłynęła dalej. Spotkała konika morskiego Henia, który galopował po łąkach traw morskich. – Heniu, czy wiesz, gdzie jest cisza? – Konik zatrzymał się i szepnął: – Cisza jest wtedy, gdy przestajesz słuchać hałasów, a zaczynasz słuchać siebie.

Muszelka nie do końca zrozumiała, ale popłynęła jeszcze głębiej. Tam, w ciemnoniebieskiej toni, znalazła starą, mądrą ośmiornicę Oliwię. – Olivio, szukam ciszy – powiedziała Mela. Ośmiornica uśmiechnęła się i otoczyła ją swoimi ramionami, tworząc cichy kokon.

– Zamknij oczy – szepnęła Olivia. – Posłuchaj bicia swojego serca. To najcichszy dźwięk na świecie. Mela zamknęła oczy i rzeczywiście usłyszała leciutkie: lup, lup, lup. To było jak muzyka spokoju.

Wtedy Mela zrozumiała. Cisza nie była brakiem dźwięków, ale umiejętnością znalezienia spokoju w sobie. Podziękowała ośmiornicy i powoli, kołysząc się na falach, wróciła do swojej rafy koralowej.

Gdy słońce chowało się za horyzontem, a morze stawało się granatowe i gładkie jak jedwab, Mela położyła się w swojej muszelce. Zamknęła oczy i wsłuchała się w cichy szum własnego oddechu. W końcu znalazła to, czego szukała – ciszę w swoim sercu.

Gwiazdy zaczęły migotać na niebie, a mała muszelka zasnęła spokojnie, kołysana przez senne fale. Dobranoc, Melu. Dobranoc, morze.