Bajka o motorach dla 2-latka

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym garażu mieszkał sobie mały motor o imieniu Franio. Franio był czerwony jak truskawka i miał okrągłe, błyszczące reflektory, które wyglądały jak dwoje wielkich oczu. Każdego ranka budził się i cichutko mruczał: „brum, brum, brum” – to jego sposób na mówienie „dzień dobry”.

Franio bardzo lubił jeździć po podwórku. Jego opony były małe i miękkie, a kierownica lekka jak piórko. Ale najbardziej ze wszystkiego lubił, gdy mały chłopiec, Tomek, siadał na jego siodełku i razem wyruszali w podróż. Franio czuł wtedy, że jest najważniejszym motorem na świecie.

Pewnego dnia Franio zobaczył, że w kącie garażu stoi smutny stary rowerek. Rowerek miał spuszczone koło i wyglądał na bardzo zmęczonego. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytał Franio swoim cichym „brum brum”. Rowerek westchnął: „Mam dziurę w oponie i nikt nie chce ze mną jeździć.”

Franio pomyślał chwilę. Wiedział, że Tomek ma w garażu małą pompkę. Podjechał cichutko do półki i delikatnie trąbił: „Bip, bip!”. Tomek usłyszał i przyszedł zobaczyć, co się dzieje. Franio skinął reflektorem w stronę rowerka, a Tomek od razu zrozumiał.

Tomek wziął pompkę i napompował koło rowerka. Radosne „syk, syk, syk” rozniosło się po garażu. Rowerek uśmiechnął się szeroko i powiedział: „Dziękuję, Franiu! Teraz znów mogę jeździć!” Franio poczuł ciepło w swoim małym silniczku – pomaganie innym było wspaniałe.

Gdy zapadł wieczór, Franio był zmęczony, ale szczęśliwy. Tomek pogłaskał go po kierownicy i powiedział: „Jesteś dobrym motorem, Franiu.” Franio zamrugał reflektorami, a potem zamknął je powoli. Na niebie za oknem pojawiły się pierwsze gwiazdy, które świeciły cicho i spokojnie.

Franio wtulił się w miękki koc i pomyślał: „Jutro znów pomogę komuś, kto tego potrzebuje.” Jego silnik zaszumiał cichutko „brum, brum, brum” i zasnął głęboko, a wokół niego tańczyły sny o przygodach i przyjaźni.