Bączek i wielki wyścig

— Bajka do czytania —

W małym, żółtym garażu mieszkał motor o imieniu Bączek. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i gumowe oponki, które piszczały wesoło na zakrętach. Każdego dnia patrzył z tęsknotą na wielki plakat wiszący nad jego łóżkiem – plakat przedstawiał Puchar Złotej Śruby, nagrodę dla najszybszego motoru w całej krainie. „Kiedyś go zdobędę” – mówił cichutko i przyspieszał na swojej prostej, garażowej alejce.

Pewnego słonecznego poranka ogłoszono, że już za trzy dni odbędzie się Wielki Wyścig. Bączek aż podskoczył na sprężynach z radości. „To moja szansa!” – zapiszczał. Natychmiast zaczął ćwiczyć: kręcił kółka, hamował ostro i uczył się pokonywać ostre zakręty. Tylko że im szybciej jechał, tym bardziej się trząsł i raz nawet wpadł w krzaki malin.

Inne motory, wielkie i lśniące, śmigały obok niego, śmiejąc się głośno. „Nie dasz rady, maluchu!” – wołały. Bączek robił się smutny. Siadł pod starym dębem i cichutko zapłakał. Wtedy usłyszał znajomy, chropowaty dźwięk – to przyjechał Stary Motor, którego lśniąca farba była już trochę spłowiała, ale silnik wciąż pracował równo i spokojnie.

„Czemu płaczesz, mały?” – zapytał. Bączek wyznał, że chce wygrać wyścig, ale jest za wolny. Stary Motor uśmiechnął się reflektorami. „Wybij to sobie z głowy, przyjacielu. Najważniejsze w wyścigu nie jest bycie pierwszym, ale to, żebyś dojechał do mety cały i z uśmiechem. I żebyś po drodze pomógł każdemu, kto utknie w tarapatach.”

Bączek długo myślał o tych słowach. Następnego dnia, podczas treningu, zobaczył malutki skuter, który złapał gumę. Bączek zatrzymał się, wyciągnął zapasową dętkę i pomógł skuterowi wrócić na trasę. „Dziękuję!” – zawołał skuter. Bączek poczuł ciepło w silniczku – to było przyjemniejsze niż szybka jazda.

Nadszedł dzień wyścigu. Mega motory wystartowały z ogromnym hukiem. Bączek jechał spokojnie, nie spiesząc się. Po drodze zobaczył, że jeden z wielkich motorów wpadł w kałużę błota i nie mógł wyjechać. Bączek podjechał, podłożył gałązki pod opony i pomógł mu się wydostać. Wielki motor zdziwił się: „Dlaczego mi pomogłeś? Przecież chcesz wygrać!”. A Bączek odpowiedział: „Wolę, żebyśmy wszyscy dojechali szczęśliwi.”

Kiedy Bączek dotarł na metę, był ostatni. Ale wszyscy – nawet wcześniejsi prześmiewcy – klaskali mu. Skuter i wielki motor machali mu z wdzięcznością. Stary Motor skinął reflektorami: „Dzisiaj to ty jesteś prawdziwym zwycięzcą, Bączku.” Bączek nie dostał Pucharu Złotej Śruby, ale dostał coś lepszego: mnóstwo uścisków i nowych przyjaciół.