Bajka o misiu Uszatku i nocnych dźwiękach

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał miś Uszatek. Miał mięciutkie futerko w kolorze miodu i duże, brązowe uszy, które słyszały każdy szelest. Każdego wieczoru Uszatek kładł się do łóżka, ale tej nocy coś było inaczej.

Zamiast ciszy, z lasu dobiegały różne dźwięki: ciche pohukiwanie, szmer liści i coś jakby skrzypienie. Uszatek naciągnął kocyk pod brodę i zamknął oczy, ale jego uszy wciąż nasłuchiwały. Bał się zapytać, co to takiego.

Nagle zza okna rozległo się: „Huu, huu!”. To była mądra sowa Zosia, która przyleciała na gałąź. „Nie bój się, mały” – powiedziała łagodnie. „To tylko wiatr tańczy z liśćmi, a ja tak witam noc.”

Uszatek otworzył oczy i zobaczył, że sowa ma ciepłe, żółte oczy. „A to skrzypienie?” – zapytał cicho. „To mój przyjaciel świerszcz – odparła sowa. – Gra na skrzypcach, żeby usypiać gwiazdy.”

Z krzaków wyszedł malutki świerszcz w zielonym fraku. „Zagram ci kołysankę” – zaćwierkał. I zaczął grać delikatną melodię, która brzmiała jak szum strumyka i szelest traw. Uszatek poczuł, że jego strach znika.

Sowa podleciała bliżej i szepnęła: „Każdej nocy las śpiewa swoje piosenki. Wsłuchaj się w nie, a zobaczysz, jakie są piękne.” Uszatek zamknął oczy i zaczął słuchać – najpierw bał się, ale teraz rozpoznawał dźwięki.

Po chwili dołączyło kilka innych zwierząt: wiewiórka stukała w orzech, a zajączek cicho tupał w rytm melodii. Las stał się prawdziwą orkiestrą, a Uszatek uśmiechnął się, bo zrozumiał, że nic mu nie grozi.

Kiedy melodia ucichła, sowa odleciała, a świerszcz schował się w trawie. Uszatek przeciągnął się i wtulił w poduszkę. „Dobranoc, lesie” – wyszeptał. Uszy nadstawił, ale tym razem słyszał tylko spokojny oddech nocy.

I tak misio Uszatek zasnął snem słodkim jak miód, wiedząc, że nawet w ciemności można znaleźć przyjaciół i piękno. Gwiazdy migotały nad lasem, a on nie bał się już żadnego dźwięku.